półmrok (język polski)
półmrok (1.1)
- wymowa:
- IPA: [ˈpuwmrɔk], AS: [puu̯mrok]
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) częściowa ciemność, gdy barwy przestają być dostrzegalne
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza mianownik półmrok dopełniacz półmroku celownik półmrokowi biernik półmrok narzędnik półmrokiem miejscownik półmroku wołacz półmroku - przykłady:
- (1.1) Jeszcze jedną ważną cechą Okrętu, myślał smętnie sierżant Colon, kiedy opadali w błękitny półmrok, było to, że nie dało się wybrać wody z zęzy[1].
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) półzmrok; rzad. półmrocze
- antonimy:
- hiperonimy:
- (1.1) mrok
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. półmrocze n
- przym. półmroczny
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- pol. pół + mrok
- uwagi:
- tłumaczenia:
- francuski: (1.1) pénombre ż
- rosyjski: (1.1) полусвет m
- ukraiński: (1.1) напівморок m
- węgierski: (1.1) félhomály
- źródła:
- ↑ Terry Pratchett, Bogowie, honor, Ankh-Morpork, Warszawa 2011, ISBN 978-83-8234-047-1, s. 204.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.