fino (esperanto)

morfologia:

fin•o

wymowa:

​ ​

znaczenia:

rzeczownik

(1.1) koniec

(1.2) końcówka

odmiana:

(1)

 

	ununombro	multenombro
nominativo	fino	finoj
akuzativo	finon	finojn

przykłady:

(1.1) Tio estas la fino de mia rakonto. → To jest koniec mojej opowieści.

(1.2) Ekzemple: por esprimi direkton, ni aldonas al la vorto la finon „n”.^[1] → Przykładowo: aby wyrazić kierunek, dodajemy do słowa końcówkę „n”.

składnia:

kolokacje:

(1.1) sen fino → bez końca • la fino de la mondo

synonimy:

(1.2) finaĵo

antonimy:

(1.1) komenco

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

czas. fini, finigi, finiĝi

rzecz. finaĵo

przysł. fine

przym. fina, finofara

związki frazeologiczne:

bona vino al la fino • ĉio havas finon • disputu komence — vi ne malpacos en fino • elektadis sen fino, edziĝis kun porkino • fino bona, ĉio bona • ĝemu kaj ploru, sed ĝis fino laboru • infana inklino restas ĝis la fino • kie regas virino, malbona estas la fino • komenca inklino daŭras ĝis la fino • la fino kronas la verkon • loĝi en la fino de la mondo • post la fino de l' batalo estas multe da kuraĝuloj • tro longa atendo ĝis fino de l' vendo • venis fino al mia latino • vi sekretos al edzino, ŝi sekretos al fratino, kaj tiel la sekreto promenados sen fino

etymologia:

uwagi:

źródła:

fino (język hiszpański)

wymowa:

IPA: [ˈfi.no]

​

znaczenia:

przymiotnik

(1.1) delikatny, wyborny, wyśmienity

(1.2) cienki, drobny

(1.3) grzeczny, uprzejmy, dworny, elegancki

(1.4) inteligentny, bystry, sprytny

czasownik, forma fleksyjna

(2.1) 1. os. lp (yo) czasu teraźniejszego (presente) trybu oznajmującego (indicativo) od finar(se)

(2.2) 1. os. lp (yo) czasu teraźniejszego (presente) trybu oznajmującego (indicativo) od finir

odmiana:

(1) lp fino m, fina ż; lm finos m, finas ż

przykłady:

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) selecto, refinado

(1.2) estrecho, menudo, delgado

(1.3) cortés, atento, cumplido

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

przym. finolis, finoli

rzecz. finolis m/ ż, finoli m/ż, fineza ż

związki frazeologiczne:

etymologia:

hiszp. fin

uwagi:

źródła:

fino (ido)

wymowa:

znaczenia:

rzeczownik

(1.1) koniec

odmiana:

przykłady:

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła:

fino (język portugalski)

wymowa:

​

znaczenia:

czasownik, forma fleksyjna

(1.1) 1. os. lp czasu teraźniejszego trybu oznajmującego (presente do indicativo) czasownika finar

odmiana:

przykłady:

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła:

fino (język włoski)

wymowa:

IPA: [ˈfino]

znaczenia:

przysłówek

(1.1) do, aż do, dotąd, dokąd

przymiotnik

(2.1) cienki, delikatny, subtelny^[1]

(2.2) prawdziwy, czysty^[2]

odmiana:

przykłady:

składnia:

kolokacje:

(1.1) fino a che

(2.2) fino diamante

synonimy:

(2.1) sottile, acuto, astuto

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

(1.1) zaim. finché

związki frazeologiczne:

(2.1) far fino

etymologia:

uwagi:

(1.1) często występują formy fin i sin^[3]

źródła: