cwaniactwo (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ʦ̑fãˈɲaʦ̑tfɔ], AS: [cfãńactfo], zjawiska fonetyczne: zmięk.• utr. dźw.• nazal.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj nijaki
- (1.1) przebiegłe radzenie sobie w każdej sytuacji, często kosztem innych
- odmiana:
- (1.1) [1]
przypadek liczba pojedyncza mianownik cwaniactwo dopełniacz cwaniactwa celownik cwaniactwu biernik cwaniactwo narzędnik cwaniactwem miejscownik cwaniactwie wołacz cwaniactwo - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) spryt
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. cwaniura ż/mos, cwaniakowanie n, cwaniak mos, cwaniaczek mos, cwaniaczka ż, cwaniara ż
- przym. cwany, cwaniacki
- przysł. cwanie, cwaniacko
- czas. wycwanić się dk.
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- pol. cwaniak + -stwo
- uwagi:
- tłumaczenia:
- źródła:
- ↑
Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.