bicz (język polski)

bicz (1.1)
wymowa:
IPA: [bʲiʧ̑], AS: [bʹič], zjawiska fonetyczne: zmięk.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) kilka splecionych ze sobą rzemieni przymocowanych do drewnianej rękojeści
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Wzbija się kurzawa na piaszczystej drodze, wrzask gęsi miesza się z pokrzykiwaniem pastuszków, klaskanie biczów rozlega się szeroko w powietrzu, a nad całym tym gwarem panuje przeraźliwy krzyk sołtysowego gąsiora, który idzie, machając skrzydłami, przed stadem jakby wódz przed wojskiem.[1]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) bat, knut, harap, batog, reg. basior, przest. bykowiec, daw. korbacz, puha, st.pol. kańczug
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. biczowanie n, biczownik m, ubiczowanie n
zdrobn. biczyk m
zgrub. biczysko n
czas. biczować ndk., ubiczować dk.
przym. biczowniczy, biczowy, biczowaty
związki frazeologiczne:
bicz boży • bicz wodny • jak z bicza trzasł • kręcić na siebie bicz • ukręcić bicz na kogoś • kręcić bicz z piasku • rozpuszczony jak dziadowski bicz • z piasku bicza nie ukręci
etymologia:
uwagi:
zob. też bicz w Wikipedii
tłumaczenia:
źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.