puha (język polski)

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) daw. bicz skręcony ze sznurów lub rzemieni[1]
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Pod jego puhą grzbiet mi krwią spłynął, czego nie zapomnę[2].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) batog, bizun
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. ↑ publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „puha” w: Krystyna Holly, Anna Żółtak, Słownik wyrazów zapomnianych, czyli słownictwo naszych lektur, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2001, ISBN 83-01-13283-3.
  2. ↑ Henryk Sienkiewicz, Pan Wołodyjowski, rozdz. XXVIII.

puha (język węgierski)

wymowa:
IPA: /ˈpuhɒ/
podział przy przenoszeniu wyrazu: pu•ha
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) miękki
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
(1.1) puhafa
synonimy:
antonimy:
(1.1) kemény
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. puhaság, puhulás
czas. puhít, puhul
przysł. puhán
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.