asertywność (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˌasɛrˈtɨvnɔɕʨ̑], AS: [asertyvność], zjawiska fonetyczne: akc. pob.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) psych. posiadanie własnego zdania, własnych uczuć i umiejętność ich wyrażania i egzekwowania z poszanowaniem praw innych ludzi; zob. też asertywność w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza mianownik asertywność dopełniacz asertywności celownik asertywności biernik asertywność narzędnik asertywnością miejscownik asertywności wołacz asertywności - przykłady:
- (1.1) Wykazał się dziś taką asertywnością, o jaką się nawet nie podejrzewał.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- przym. asertywny
- przysł. asertywnie
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) assertiveness
- baskijski: (1.1) asertibotasun
- kataloński: (1.1) assertivitat ż
- rosyjski: (1.1) ассертивность ż
- ukraiński: (1.1) асертивність ż
- włoski: (1.1) assertività ż
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.