asertywny (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˌasɛrˈtɨvnɨ], AS: [asertyvny], zjawiska fonetyczne: akc. pob.
-
- znaczenia:
przymiotnik
- (1.1) umiejący wyrażać własne opinie, krytyki i potrzeby
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mos/mzw mrz ż n mos nmos mianownik asertywny asertywna asertywne asertywni asertywne dopełniacz asertywnego asertywnej asertywnego asertywnych celownik asertywnemu asertywnej asertywnemu asertywnym biernik asertywnego asertywny asertywną asertywne asertywnych asertywne narzędnik asertywnym asertywną asertywnym asertywnymi miejscownik asertywnym asertywnej asertywnym asertywnych wołacz asertywny asertywna asertywne asertywni asertywne - przykłady:
- (1.1) On nie jest asertywny, nie umie powiedzieć „nie”.
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) asertywna postawa • asertywne zachowanie
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- (1.1) zdecydowany
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. asertywność ż
- przysł. asertywnie
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) assertive
- baskijski: (1.1) asertibo
- duński: (1.1) assertiv
- rosyjski: (1.1) ассертивный
- ukraiński: (1.1) асертивний
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.