Czyta (język polski)

Czyta (1.1)
Czyta (1.2)
wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna

(1.1) geogr. miasto w azjatyckiej części Rosji, nad rzekami Czytą (1.2) i Ingodą, w południowej Syberii, w Kraju Zabajkalskim[1][2]; zob. też Czyta w Wikipedii
(1.2) geogr. hydrol. rzeka w Rosji na Syberii, w Kraju Zabajkalskim, dopływ Ingody
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
(1.1) być / bywać / zamieszkać / mieszkać / pomieszkiwać / żyć / pracować / urodzić się / umrzeć / osiedlać się / osiedlić się w Czycie • wyjeżdżać / wyjechać / jechać / dojechać / udać się / wprowadzać się / wprowadzić się do Czyty • przyjeżdżać / przyjechać / jechać / wyprowadzać się / wyprowadzić się z Czyty • być / stać się mieszkańcem / mieszkanką Czyty • mieszkaniec / mieszkanka Czyty • droga / ulica / plac / dom / budynek / mieszkanie / siedziba w Czycie • pochodzić z Czyty • przeprowadzać się / przeprowadzić się do Czyty
(1.2) źródło / bieg / koryto / (prawy / lewy) dopływ / ramię / dorzecze / dolina / wody / nurt / płycizna / zakręt / zakole / brzeg / dno / odnoga / ujście / głębokość / szerokość Czyty • nad {{{N}}} • Czyta wypływa / płynie / wije się / meandruje / kieruje się / niesie wody / przybiera / wylewa / zatapia / opada / nawadnia / odwadnia / wysycha / przepływa / opływa / dopływa / wpływana prawym / na lewym brzegu / u źródeł / u ujścia Czyty • pływać / płynąć {{{N}}}
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. czytyjczyk mos, czytyjka ż
przym. czytyjski
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) ros. Чита (Czita), najprawdopodobniej nazwa pochodzi od rzeki Czyty (1.2)
uwagi:
tłumaczenia:
  • angielski: (1.1) Chita
  • białoruski: (1.1) Чыта ż
  • bułgarski: (1.1) Чита ż
  • duński: (1.1) Tjita
  • francuski: (1.1) Tchita ż
  • hiszpański: (1.1) Chitá ż
  • macedoński: (1.1) Чита ż
  • niemiecki: (1.1) Tschita n
  • nowogrecki: (1.1) Τσιτά
  • portugalski: (1.1) Tchita ż, Chita ż
  • rosyjski: (1.1) Чита ż; (1.2) Чита ż
  • słowacki: (1.1) Čita ż
  • słoweński: (1.1) Čita ż
  • ukraiński: (1.1) Чита ż
źródła:
  1. Lech Ratajski, Janina Szewczyk, Przemysław Zwoliński, Polskie nazewnictwo geograficzne świata, PWN, Warszawa 1959, s. 183.
  2. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Urzędowy wykaz polskich nazw geograficznych świata, oprac. Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami Rzeczypospolitej Polskiej przy Głównym Geodecie Kraju, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, Warszawa 2013, ISBN 978-83-254-1988-2, s. 221.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.