ślamazara (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˌɕlãmaˈzara], AS: [ślãmazara], zjawiska fonetyczne: nazal.• akc. pob.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński[1] lub męskoosobowy
- (1.1) pot. lekcew. osoba robiąca wszystko powoli, często również nieudolnie
- odmiana:
- (1.1) lub[2]
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik ślamazara ślamazary dopełniacz ślamazary ślamazar celownik ślamazarze ślamazarom biernik ślamazarę ślamazary narzędnik ślamazarą ślamazarami miejscownik ślamazarze ślamazarach wołacz ślamazaro ślamazary przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik ślamazara ślamazary dopełniacz ślamazary ślamazarów[1][3] celownik ślamazarze ślamazarom biernik ślamazarę ślamazarów[1][3] narzędnik ślamazarą ślamazarami miejscownik ślamazarze ślamazarach wołacz ślamazaro ślamazary ndepr. M. i W. lm: (ci) ślamazarzy - przykłady:
- (1.1) Nie dość, że jest ślamazarą, to jeszcze fajtłapą!
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) grzebuła, guzdrała, guzdracz, guzdralski, maruda, maruder
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. ślamazarność ż
- przym. ślamazarny
- przysł. ślamazarnie
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- jid. שלימזל (szlimazl) → nieszczęście, pech lub nieszczęśnik, pechowiec
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) slowcoach
- jidysz: (1.1) בלײַענער פֿויגל m (blajener fojgl)
- niemiecki: (1.1) Bummelfritze m
- włoski: (1.1) tardone m
- źródła:
- 1 2 3
Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN. - ↑
Hasło „ślamazara” w: Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Zbigniew Bronk, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online. - 1 2 Według USJP tylko o grupie mężczyzn / kobiet i mężczyzn
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.