Renato de Grandis (ur. 24 października 1927 w Wenecji, zm. 2 grudnia 2008) – włoski kompozytor.

Życiorys

Kształcił się w Wenecji w zakresie teorii i kompozycji u Gian Francesca Malipiera i Bruno Maderny. W latach 1951–1953 był uczestnikiem kursów mistrzowskich Goffredo Petrassiego i Paula van Kempena w Accademia Chigiana w Sienie. W 1957 roku zdał w Rzymie egzamin państwowy z teorii muzyki i muzykologii, w tym samym roku założył w Wenecji Nuova Camerata Musicale. Był uczestnikiem Międzynarodowych Letnich Kursów Nowej Muzyki w Darmstadcie. Prowadził badania nad twórczością swojego dalekiego przodka, Vincenzo de Grandisa (1631–1708), opracował i wydał jego utwory. W 1960 roku otrzymał stypendium naukowe UNESCO.

W 1987 roku zainteresował się teozofią, dla której porzucił całkowicie twórczość muzyczną.

Twórczość

Początkowo tworzył w stylu umiarkowanie modernistycznym, po 1956 roku pod wpływem Bruno Maderny zaczął stosować dodekafonię i serializm w duchu radykalnego języka dźwiękowego szkoły darmsztadzkiej, nie przyjmując jednak jej dogmatycznych założeń teoretycznych. Wypracował indywidualny, pluralistyczny styl, łączący w sobie nawiązania do muzyki dawnej z nowymi środkami takimi jak aleatoryzm. Stosował wyszukaną kolorystycznie warstwę instrumentalną, uzyskiwaną często przez specyficznie dobierane instrumentarium (np. harmonijka ustna, mandola, bogaty zestaw perkusji). Posługiwał się techniką polichóralną, zagęszczając wielogłową polifonię niekiedy do brzmień klasterowych. W utworach scenicznych, do których sam pisał libretta, nawiązywał do tradycji włoskiej muzyki ludowej.

Wybrane kompozycje

(na podstawie materiałów źródłowych)

Przypisy