Omega (Q40)

„Argonaute”
Klasa

okręt podwodny

Historia
Stocznia

Arsenal de Toulon

Położenie stępki

styczeń 1903

Wodowanie

28 listopada 1905

 Marine nationale
Wejście do służby

styczeń 1911

Wycofanie ze służby

20 maja 1919

Dane taktyczno-techniczne
Wyporność
• na powierzchni
• w zanurzeniu


306 ton
409 t

Długość

48,9 m

Szerokość

4,2 m

Zanurzenie

2,8 m

Zanurzenie testowe

30 m

Rodzaj kadłuba

dwukadłubowy

Napęd
1 silnik parowy potrójnego rozprężania, 1 kocioł, łączna moc 350 KM
1 silnik elektryczny o mocy 234 KM
1 śruba
Prędkość
• na powierzchni
• w zanurzeniu


10,25 węzła
6 w.

Zasięg

powierzchnia: 1076 Mm przy 8 w.
zanurzenie: 45 Mm przy 5 w.

Uzbrojenie
6 torped
Wyrzutnie torpedowe

6 × 450 mm (2 na dziobie, 4 zewnętrzne)

Załoga

22

Omega (Q40) – francuski eksperymentalny okręt podwodny z okresu I wojny światowej. Został zwodowany 28 listopada 1905 roku w stoczni Arsenal de Toulon, a do służby w Marine nationale wszedł w styczniu 1911 roku. 27 września 1910 roku nazwę okrętu zmieniono na „Argonaute”. Jednostka została skreślona z listy floty 20 maja 1919 roku.

Projekt i dane taktyczno–techniczne

„Omega” została zaprojektowana przez inż. Émile’a Bertina i Emmanuela Petithomme’a. Początkowo jednostka miała być wyposażona w specjalny silnik Diesla do napędu zarówno w położeniu nawodnym, jak i podwodnym, jednak fiasko tej koncepcji zmusiło konstruktorów do zainstalowania napędu parowego i silnika elektrycznego (połowy siłowni zastosowanej na okrętach typu Pluviôse).

„Omega” była eksperymentalnym okrętem podwodnym o konstrukcji dwukadłubowej. Długość całkowita wynosiła 48,9 metra, szerokość 4,2 metra i zanurzenie 2,8 metra. Wyporność w położeniu nawodnym wynosiła 306 ton, a w zanurzeniu 409 ton. Okręt napędzany był na powierzchni przez jedną maszynę parową potrójnego rozprężania systemu du Temple o mocy 350 koni mechanicznych (KM), do których parę dostarczał jeden kocioł du Temple. Napęd podwodny zapewniał jeden silnik elektryczny Nancy o mocy 234 KM. Jednośrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć prędkość 10,25 węzła na powierzchni i 6 węzłów w zanurzeniu. Zasięg wynosił 1076 Mm przy prędkości 8 węzłów w położeniu nawodnym oraz 45 Mm przy prędkości 5 węzłów pod wodą. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 30 metrów.

Okręt wyposażony był w sześć wyrzutni torped kalibru 450 mm (dwie wewnętrzne na dziobie, dwie zewnętrzne systemu Drzewieckiego i dwie zewnętrzne na rufie), z łącznym zapasem 6 torped. Załoga okrętu składała się z 22 oficerów, podoficerów i marynarzy.

Budowa i przebieg służby

„Omega” zbudowana została w Arsenale w Tulonie. Stępkę okrętu położono w styczniu 1903 roku, został zwodowany 28 listopada 1905 roku. 27 września 1910 roku nazwę okrętu zmieniono na „Argonaute”, a do służby przyjęto go w styczniu 1911 roku. Jednostka otrzymała numer burtowy Q40.

„Argonaute” pełnił służbę na Morzu Śródziemnym do 20 maja 1919 roku, kiedy skreślony został z listy floty.

Uwagi

  1. ↑ Pod wodą silnik Diesla miał pracować na mieszance powietrza i skompresowanych spalin.
  2. ↑ Conway’s All the World’s Fighting Ships 1906–1921 podaje, że okręt miał dwa kotły.

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare). Santa Barbara: 2007, s. 80.
  2. 1 2 3 4 5 6 7 Jean Labayle-Couhat: French warships of World War I. London: 1974, s. 137.
  3. ↑ John Moore (red.): Jane’s Fighting Ships of World War I. London: 1990, s. 200.
  4. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 Robert Gardiner, Randal Gray: Conway’s All the World’s Fighting Ships 1906–1921. London: 1985, s. 208.
  5. ↑ J. Gozdawa-Gołębiowski, T. Wywerka Prekurat: Pierwsza wojna światowa na morzu. Warszawa: 1994, s. 536.
  6. ↑ Ivan Gogin: OMEGA submarine (1911). Navypedia. [dostęp 2016-12-26]. (ang.).

Bibliografia

  • Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare). Santa Barbara, California: ABC-CLIO, 2007. ISBN 1-85367-623-3. (ang.).
  • Robert Gardiner, Randal Gray: Conway’s All the World’s Fighting Ships 1906–1921. London: Conway Maritime Press, 1985. ISBN 0-85177-245-5. (ang.).
  • Ivan Gogin: OMEGA submarine (1911). Navypedia. [dostęp 2016-12-26]. (ang.).
  • Jan Gozdawa-Gołębiowski, Tadeusz Wywerka Prekurat: Pierwsza wojna światowa na morzu. Warszawa: Lampart, 1994. ISBN 83-902554-2-1.
  • Jean Labayle-Couhat: French warships of World War I. London: Ian Allan Ltd., 1974. ISBN 0-7110-0445-5. (ang.).
  • John Moore (red.): Jane’s Fighting Ships of World War I. London: Studio Editions, 1990. ISBN 1-85170-378-0. (ang.).

Zobacz też

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.