Nierankingowy turniej snookerowy Masters był rozgrywany w dniach 11-18 stycznia 2009 roku w hali widowiskowej Wembley Arena w Londynie.

W turnieju tradycyjnie udział brało najlepszych szesnastu snookerzystów według oficjalnej listy rankingowej oraz dwóch dodatkowych (zwycięzca eliminacji i zawodnik wskazany przez organizatorów).

Zwycięzcą turnieju – po raz czwarty w swojej karierze – został Ronnie O’Sullivan, który w finale pokonał broniącego tytułu mistrzowskiego Marka Selby 10:8. Po meczu O’Sullivan przyznał, że takie zwycięstwo z nowym kijem to jego „największe osiągnięcie w snookerze”.

W Polsce turniej transmitowała stacja Eurosport.

Nagrody

Zwycięzca: £150 000
II Miejsce: £75 000
Półfinalista: £32 000
Ćwierćfinalista: £16 000
Last 16: £14 000
Last 18 (dzikie karty): £3 500

Najwyższy break turnieju: £10 000
Maksymalny break: £25 000

Łączna pula nagród: £482 000

Wydarzenia związane z turniejem

• Ronnie O’Sullivan grał w turnieju nowym kijem. Poprzedni – za pomocą którego zdobył m.in. swój trzeci tytuł mistrza świata – złamał z premedytacją dwa dni przed rozpoczęciem zmagań.
• Stephen Maguire oraz Neil Robertson w swoim meczu ćwierćfinałowym wbili pięć kolejnych breaków stupunktowych, czym wyrównali rekordowe pod tym względem osiągnięcie Stephena Hendry’ego oraz Ronnie’ego O’Sullivana z finału British Open z 2003 roku.
• Łącznie w turnieju padło 31 breaków stupunktowych, co jest rekordem Masters.
• Ronnie O’Sullivan został rekordzistą turnieju pod względem liczby breaków stupunktowych. Od swojego debiutu w 1995 roku uzyskał ich 44.

Zawodnicy

W turnieju Masters udział wzięło 16 zawodników zajmujących pierwsze 16 pozycji w światowym rankingu snookerowym. Zawodnicy z miejsc 15. i 16. wzięli udział w „rundzie dzikich kart” rozgrywając mecze ze zwycięzcą kwalifikacji i obdarowanego przez organizatorów dziką kartą.

W turnieju na 1. pozycji rozstawiony został obrońca tytułu. Jako drugi rozstawiony został aktualny Mistrz świata. Następni gracze byli rozstawiani według kolejności zajmowanej na światowej liście rankingowej (w nawiasie podano miejsce zajmowane na liście rankingowej):

Runda dzikich kart

Zwycięzca eliminacji Judd Trump oraz Ricky Walden, który otrzymał „dziką kartę” od organizatora turnieju, zmierzyli się z rywalami zajmującymi 15. i 16. miejsce na oficjalnej liście rankingowej.

Drabinka turniejowa

Finał

Breaki stupunktowe turnieju zasadniczego

• John Higgins 140, 127, 100
• Ronnie O’Sullivan 136, 128, 118, 115, 110, 102, 101, 100
• Allister Carter 130, 124
• Stephen Maguire 128, 114, 113, 105
• Judd Trump 123
• Neil Robertson 122, 100
• Mark Selby 120, 114, 104, 102, 101, 100
• Mark Allen 119, 104
• Mark King 115
• Graeme Dott 106
• Joe Perry 105

Statystyki turnieju

Kwalifikacje

Pomiędzy 21 a 29 listopada 2008 roku zostały rozegrane kwalifikacje. Spośród 48 zawodników najlepszym okazał się Judd Trump, który pokonał w finale kwalifikacji Marka Joyce’a 6:1. Trump tym samym awansował do rundy dzikich kart, w której przegrał z Markiem Allenem.

Zawodnikiem, który od organizatorów turnieju dostał dziką kartę, był Ricky Walden.

Drabinka kwalifikacji

Breaki stupunktowe kwalifikacji

• Judd Trump 138, 129, 120
• Ricky Walden 136
• Andrew Higginson 132
• Mark Joyce 125
• Jin Long 125
• Jamie Cope 124, 120, 100
• Kuldesh Johal 121
• Ian McCulloch 118
• Matthew Stevens 115, 101
• David Roe 114
• Matthew Selt 109
• Joe Swail 109
• Andy Hicks 100

Linki zewnętrzne

• Masters 2009 na oficjalnej stronie Światowej Federacji Snookera
• Masters 2009 – wyniki i komentarze na Global Cue Sport Center. globalsnookercentre.co.uk. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-01-16)].

Przypisy