Maciej Jerzy Stuhr

Maciej Stuhr na Przystanku Woodstock (2016)
Data i miejsce urodzenia

23 czerwca 1975
Kraków

Zawód

aktor, reżyser, felietonista, konferansjer

Współmałżonek

Samanta Janas
(1999–2014, rozwód)
Katarzyna Błażejewska
(od 2015)

Lata aktywności

od 1988

Zespół artystyczny
Nowy Teatr w Warszawie
Odznaczenia
Strona internetowa

Maciej Jerzy Stuhr (ur. 23 czerwca 1975 w Krakowie) – polski aktor, reżyser i scenarzysta filmowy i teatralny, felietonista, konferansjer, psycholog, wykładowca akademicki.

Zadebiutował w 1988 rolą Piotrka w filmie Krzysztofa Kieślowskiego Dekalog X. W kolejnych latach udzielał się na scenie kabaretowej, był aktorem Kabaretu Artura I i założonego przez siebie kabaretu Po Żarcie. Uznanie widzów i popularność zdobył dzięki kreacji Aleksa w filmie Fuks w reż. Macieja Dutkiewicza.

Do najważniejszych ról w jego aktorskiej karierze należą występy w filmach: Chłopaki nie płaczą, Poranek kojota, 33 sceny z życia, Listy do M., Pokłosie, Obława, Planeta singli, Czerwony kapitan i Sala samobójców. Hejter oraz w serialach: Glina, Bez tajemnic, Belfer, Diagnoza i Szadź. W latach 2004–2008 był aktorem Teatru Dramatycznego w Warszawie, od 2008 występuje w Nowym Teatrze w Warszawie. Z dubbingu został zapamiętany jako Kuzco z Nowych szat króla, Hector Rivera z Coco i Timon z Króla Lwa oraz tytułowi bohaterowie filmów Kurczak Mały, Gnomeo i Julia, Pokémon: Detektyw Pikachu i Roman barbarzyńca, a także gry komputerowej Szymek czarodziej.

Uhonorowany tytułem Mistrza Mowy Polskiej. Laureat Nagrody im. Zbyszka Cybulskiego za rolę w 33 scenach z życia i dwóch Orłów za pierwszoplanowe role w filmach Pokłosie i Powrót do tamtych dni, jak też dwóch Róż Gali i Węża. Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi i Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. Prowadzi czynnie działalność charytatywną, angażuje się w liczne akcje społeczne.

Rodzina i wykształcenie

Jest synem aktora Jerzego Stuhra i skrzypaczki Barbary Kóski. Ma młodszą o siedem lat siostrę Mariannę (ur. 1982). Jego przodkowie, Anna z domu Thill i Leopold Stuhr, przybyli do Krakowa z powiatu Mistelbach w Dolnej Austrii w 1879. Bratem pradziadka był Oskar Stuhr, adwokat i działacz Stronnictwa Narodowego. Jego ojcem chrzestnym był aktor Jan Nowicki.

4. Tadeusz Stuhr
(1916–2000)		      
    2. Jerzy Stuhr
(1947–)
5. Maria Stuhr (z d. Chorąży)
(1924–1984)		        
      1. Maciej Stuhr
6. Stefan Kóska    
    3. Barbara Stuhr    
7. Władysława Kóska      
 

Urodził się i wychował w Krakowie, gdzie uczęszczał do przedszkola muzycznego i ukończył Ogólnokształcącą Szkołę Muzyczną I stopnia im. Ignacego Jana Paderewskiego w klasie fortepianu. Od dziecka fascynuje się aktorstwem, w młodości często obserwował w pracy ojca, który występował w Starym Teatrze w Krakowie. Był drużynowym w szczepie „Słowiki”. Ukończył II Liceum Ogólnokształcące im. Króla Jana III Sobieskiego w Krakowie.

W 1999 ukończył studia psychologiczne na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, broniąc pracy dyplomowej pt. „Reakcje publiczności kabaretowej”. W 2003 został absolwentem PWST w Krakowie. W maju 2019 ukończył studia doktorskie na Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie, broniąc pracy pt. „Ku reżyserii. Droga aktora do reżyserii poprzez nauczanie studentów”.

Kariera zawodowa

Debiut filmowy oraz początki działalności kabaretowej

Na wielkim ekranie zadebiutował rolą Piotrka, syna Jerzego Janickiego (Jerzy Stuhr) w filmie Krzysztofa Kieślowskiego Dekalog X (1988). Gdy miał 16 lat, wraz z Tomaszem Biernackim zaczął prowadzić audycję dla młodzieży Czacha Kraka w Radiu Kraków. Po maturze przez rok występował w Kabarecie Artura I w Rabce, z którym zdobył Grand Prix Akademickiego Forum Kultury. W czasie studiów założył własny kabaret Po Żarcie, z którym otrzymał pierwszą nagrodę na przeglądzie PaKA 1997. Jest znany z parodii twórczości i zachowań innych artystów, takich jak Stanisław Sojka, Gustaw Holoubek czy Mariusz Max Kolonko.

W 1998 wcielił się w Aleksa, głównego bohatera filmu Macieja Dutkiewicza Fuks (1999). Rozpoznawalność przyniosły mu także kreacje w filmach Olafa Lubaszenki: Kuby Brennera w Chłopaki nie płaczą (2000) i Kuby Aksera w Poranku kojota (2001). Jako aktor dubbingowy debiutował rolą Kuzco w filmie animowanym Nowe szaty króla (2000). Za kreację Hipolita Wielosławskiego w ekranizacji Przedwiośnia (2001) był nominowany do Orła w kategorii „najlepsza drugoplanowa rola męska”. W 2001 czytał wakacyjną powieść Kompletna plaża, czyli dziennik Adama Zawodnego w Radiu Zet w ramach cyklu opowiadań autorstwa Rafała Bryndala i Dariusza Hyski, a także został pierwszym laureatem nagrody „5.10. i co dalej” im. Marcina Kołodyńskiego, przyznawanej młodych ludziom, którzy „robią niezwykłe rzeczy i mogą być wzorem dla swoich rówieśników”.

W 2003 pojawił się w roli Mirosława „Newtona” w niskobudżetowej komedii wytwórni A’Yoy Baśń o ludziach stąd, użyczył głosu tytułowemu bohaterowi gry komputerowej Szymek czarodziej i poprowadził 47. galę rozdania Złotych Kaczek.

Lata 2004–2009

Wystąpił w roli podkomisarza Artura Banasia w serialu kryminalnym Glina (2004, 2008). Za „wyrafikowane poczucie humoru” odebrał statuetkę Grubej Ryby, przyznawaną przez słuchaczy Radia Kolor.

W latach 2004–2008 był aktorem Teatru Dramatycznego w Warszawie, zagrał m.in. Iwana Chlestaskowa w Rewizorze i Ilję Iljicza Obłomowa w spektaklu Obłom-off (oba w reżyserii Andrzeja Domalika). Od 2004 prowadzi ceremonie wręczenia Orłów w latach parzystych, w listopadzie poprowadził ceremonię rozdania Effie Awards. W 2005 został uhonorowany tytułem Mistrza Mowy Polskiej, a za dubbing tytułowego bohatera animacji Kurczak Mały uzyskał statuetkę Kłapa. W tym czasie dodatkowo użyczył głosu Pasiowi, tytułowemu bohaterowi Zebry z klasą, Kajko w animacji Kajko i Kokosz i Kuzco w Nowych szatach króla 2. W 2006 współprowadził z Sophie Marceau ceremonię wręczenia Europejskich Nagród Filmowych w Warszawie oraz z Grażyną Torbicką galę zamknięcia 31. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni, a także czytał ze swym ojcem powieść Edwarda Redlińskiego Telefrenia w radiowej Trójce oraz zdubbingował Szczycika w filmie 7 krasnoludków – historia prawdziwa i Trendiksa w Asteriksie i wikingach.

W 2007 zadebiutował w roli homoseksualnego Joe Portera Pitta w sztuce Anioły w Ameryce Tony’ego Kushnera, wystawianej w warszawskim Teatrze Rozmaitości w reż. Krzysztofa Warlikowskiego, a także wykreował postać Cosme McMoona, pianisty Florence Foster Jenkins w spektaklu Boska! Petera Quiltera, prezentowanej na deskach stołecznego Teatru „Polonia” w reż. Andrzeja Domalika. W tym samym roku pojawił się na wielkim ekranie w dwóch filmach: jako Tomek w Korowodzie i Sebastian Tretyn w Testosteronie.

W 2008 został aktorem Nowego Teatru w Warszawie, od tamtej pory zagrał w sztukach, takich jak np. (A)pollonia, Koniec i Kabaret warszawski w reż. Krzysztofa Warlikowskiego (za rolę w Kabarecie... był nominowany do Róży Gali w kategorii „teatr”), Krzysztof M. Hipnoza w reż. Krzysztofa Materny i Życie seksualne dzikich w reż. Krzysztofa Garbaczewskiego. Ponadto został okrzyknięty Honorowym Ambasadorem Polszczyzny i czytał powieść Marcina Świetlickiego Jedenaście w Trójce.

W 2009 za wykreowanie postaci Piotra w 33 scenach z życia (2008) Małgorzaty Szumowskiej odebrał Nagrodę im. Zbyszka Cybulskiego oraz był nominowany do Złotej Kaczki za najlepszą rolę męską i Polskiej Nagrody Filmowej za najlepszą główną rolę męską. Również w 2009 został felietonistą półrocznika „Royal Magazyn” oraz czasopisma „Zwierciadło”. Jego teksty publikowane na łamach miesięcznika ukazały się w formie książek wydanych przez Wydawnictwo Zwierciadło: „W krzywym zwierciadle” (2013), „W krzywym zwierciadle. Ciąg dalszy nastąpił” (2015) i „Tata Tadzika” (2018).

Lata 2010–2019

W 2010 premierę miały kolejne dwa filmy z jego udziałem, Śluby panieńskie i Mistyfikacja, za występ w których był nominowany do Złotych Kaczek za najlepszą główną rolę męską, kolejno w 2010 i 2011. Również w 2010 użyczył głosu Znajdzie w filmie animowanym Jak uratować mamę (2016) i Flynnowi Riderowi w Zaplątanych (2010), współprowadził z Grażyną Torbicką galę z okaji 40-lecia TVP2 organizowaną Teatrze Polskim w Warszawie oraz został nagrodzony Różą Gali w kategorii „aktor”. W 2011 wystąpił w roli Mikołaja Koniecznego, prezentera radiowego w Listach do M., a w ramach promocji filmu prowadził w Radio Zet program Listy do M. Ponadto użyczył głosu głównemu bohaterowi animacji Gnomeo i Julia (2011), odebrał Wiktora w kategorii „osobowość telewizyjna roku” i wyreżyserował widowisko telewizyjne Smuteczek, czyli ostatni naiwni, za które odegrał Różę Gali w kategorii „media”. W 2012 użyczył głosu tytułowemu bohaterowi animacji Roman barbarzyńca (2011) i pojawił się w roli Jacka, pracownika Urzędu Bezpieczeństwa w czesko-słowackim kryminale Konfident.

Za występ w roli Józefa Kaliny w Pokłosiu (2012) Władysława Pasikowskiego odebrał Polską Nagrodę Filmową za najlepszą główną rolę męską podczas gali wręczenia Orłów 2013, do których zdobycia był nominowany też w kategorii „najlepsza drugoplanowa rola męska” za rolę Henryka Kondolewicza, czarnego charakteru w Obławie (2012) Marcina Krzyształowicza. Za rolę w Pokłosiu był też nominowany w plebiscycie Gwarancje Kultury 2013 w kategorii „film”. Po premierze Pokłosia włączył się w dyskusję dotyczącą stosunków polsko-żydowskich, co było szeroko komentowane w mediach i za co był nominowany do Nagrody Radia Tok FM im. Anny Laszuk. Po premierze Pokłosia odrzucił propozycję zagrania w Demonie (2015) Marcina Wrony. Od 5 września 2012 do 29 maja 2013 współprowadził z Kubą Wojewódzkim poranną audycję Zwolnienie z WF-u w Esce Rock. W 2013 dołączył do obsady serialu HBO Bez tajemnic w roli Tomasza, zagrał w teledysku do utworu Pati Sokół „Neverland” oraz odebrał nagrodę Kryształowego Zwierciadła za „oddanie szpiku kostnego chorej na białaczkę dziewczynce, za talent felietonisty i poczucie humoru”.

W 2014 zagrał młodego Jana Bratka w filmie Jerzego Stuhra Obywatel i pojawił się w rosyjskim serialu Bezsenność w roli Igora Wołkowa. W kwietniu został odznaczony srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”, we wrześniu dołączył do rady programowej kanału filmowego Stopklatka TV, a w październiku nakładem wydawnictwa Znak ukazała się książka pt. „Obywatel Stuhr”, będąca wywiadem-rzeką przeprowadzonym z Maciejem i Jerzym Stuhrami przez Ewę Winnicką. W 2015 powrócił na ekran jako Mikołaj Konieczny w komedii romantycznej Listy do M. 2, a w ramach promocji filmu ponownie poprowadził audycję Listy do M w Radiu Zet. W październiku 2015 premierę miała książka pt. „Stuhrmówka, czyli wewnętrzny gen wolności”, będąca wywiadem-rzeką przeprowadzonym z aktorem przez Beatę Nowicką.

Za rolę Fabiana Apanowicza w komedii Janusza Majewskiego Excentrycy, czyli po słonecznej stronie ulicy (2016) był nominowany do Orła w kategorii „najlepsza główna rola męska”. W lutym 2016 premierę miała komedia romantyczna Planeta singli, w której zagrał Tomka Wilczyńskiego. W marcu 2016 wywołał kontrowersje politycznym przemówieniem na 16. ceremonii wręczenia Orłów, w którym nawiązał m.in. do katastrofy w Smoleńsku z 10 kwietnia 2010. W wywiadzie dla NaTemat.pl skomentował przemowę słowami: Nie śmieję się z tragedii, śmieję się z tego, do czego pewne środowisko polityczne tragedię smoleńską sprowadziło. Zagrał porucznika Richarda Krauza, głównego bohatera czesko-słowacko-polskiego filmu kryminalnego Czerwony kapitan (2016), za dubbing postaci odebrał antynagrodę Węża w kategorii „efekt specjalnej troski”. W latach 2016–2017 występował w roli nauczyciela języka polskiego Pawła Zawidzkiego w serialu kryminalnym Belfer. W 2016 użyczył głosu głównemu bohaterowi animacji Miś Uszatek (film nigdy nie ujrzał światła dziennego) oraz był nominowany do Róży Gali w kategorii „online”. W grudniu poprowadził 29. ceremonię wręczenia Europejskich Nagród Filmowych w Narodowym Forum Muzyki we Wrocławiu.

W 2017 zadebiutował jako reżyser i scenarzysta, pracując na planie fabularnego filmu krótkometrażowego Milczenie polskich owiec, który zrealizował ze studentami Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie, której wykładowcą jest od 2014. Film zdobył nominację do nagrody na 42. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni i znalazł się w konkursie 33. Warszawskiego Festiwalu Filmowego. W kolejnych latach premierę miały jeszcze trzy wyreżyserowane przez niego filmy z udziałem studentów: Ding dong (2018), Krwawy dziekan (2019) oraz II symfonia na wiolonczelę i orkiestrę (2019). Również w 2017 odebrał Złotego Anioła za niepokorność twórczą na festiwalu Tofifest.

W marcu 2018 ponownie wywołał kontrowersje wystąpieniem podczas 20. gali wręczenia Orłów. W 2018 dołączył do obsady serialu Diagnoza, zagrał Pawła Rudnickiego, kandydata na prezydenta Warszawy w filmie Jana Komasy Sala samobójców. Hejter (2020) i ponownie wcielił się w Tomka Wilczyńskiego, tym razem w Planecie singli 2 i Planecie singli 3 (2019). W 2019 współprowadził z Agnieszką Więdłochą audycję Planeta singli w Radiu Zet. Również w 2019 zagrał prokuratora Słotę w Na bank się uda Szymona Jakubowskiego i masażystę Bartka w Polityce Patryka Vegi, ponadto występował z Magdaleną Cielecką w krótkometrażowym serialu Pisarze. Serial na krótko i użyczył głosu Timonowi w polskiej wersji językowej filmu Król Lew. W październiku premierę miała książka pt. „Stuhrmówka. A imię jego czterdzieści i cztery”, będąca kolejnym wywiadem-rzeką przeprowadzonym z aktorem przez Beatę Nowicką.

Od 2020

W lutym 2020 zadebiutował jako reżyser teatralny, przygotowując sztukę Inni ludzie, będącą spektaklem dyplomowym jego studentów z Wydziału Aktorskiego we Wrocławiu Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego w Krakowie. Ponadto pojawił się w roli Piotra w filmie Bad Boy Patryka Vegi. W marcu poprowadził 22. galę wręczenia Orłów – jego wyjście na scenę w kostiumie papieża wywołało kontrowersje w mediach. Zagrał Piotra Wolnickiego, seryjnego mordercę w serialu Playera Szadź (2020). W 2021 roku zdobył Telekamerę w kat. Aktor, zaś w 2023 roku prowadził program TVN pt. Autentyczni.

Styl gry

Na początku kariery aktorskiej grywał głównie role komediowe, z czasem zaczął kreować też postacie dramatyczne. Często występuje w komediach romantycznych, jak i w dramatach wojennych oraz w serialach kryminalnych. W początkowym okresie kariery kreował m.in. postacie młodych, bezpretensjonalnych chłopaków, później obsadzany był też np. w rolach mundurowych.

Debiutował w filmie Krzysztofa Kieślowskiego, w kolejnych latach zagrał też w produkcjach m.in. Olafa Lubaszenki, Filipa Bajona, Agnieszki Holland, Wojciecha Smarzowskiego, Małgorzaty Szumowskiej, Mitji Okorna, Władysława Pasikowskiego, Andrzeja Wajdy i Patryka Vegi. Wystąpił u boku swego ojca Jerzego w kilku wyreżyserowanych przez niego filmach (Historie miłosne, Pogoda na jutro, Korowód, Obywatel).

Zagrał w wielu sztukach teatralnych, m.in. u Andrzeja Domalika i Krzysztofa Warlikowskiego, jak też w spektaklu wyreżyserowanym przez Jerzego Stuhra.

Za swoich aktorskich idoli uznaje Krzysztofa Globisza i Anthony’ego Hopkinsa, podziwia też aktorstwo Brada Pitta.

Wpływ na popkulturę

W 2003 fraza „Maciej Stuhr” znalazła się na piątym miejscu w kategorii najpopularniejszych polskich aktorów w opublikowanym przez Google Zeitgeist rankingu najczęściej wyszukiwanych haseł w polskim Internecie, a w 2016 znalazła się na dziesiątym miejscu w tejże kategorii.

Jest jedną ze „100 najcenniejszych gwiazd polskiego show-biznesu” według danych magazynu „Forbes”; jego wizerunek został wyceniony przez reklamodawców na: 300–338 tys. zł w 2006, 393 tys. zł w 2008 (33. miejsce), 475 tys. zł w 2010 (27. miejsce), 506 tys. zł w 2012 (22. miejsce), 428 tys. w 2013 (34. miejsce), 323 810 zł w 2014 (36. miejsce). Wystąpił w kampanii wizerunkowej Raiffeisen Bank Polska (2008–2010) oraz w kampaniach reklamujących sieć telekomunikacyjną Play (2013), piwo Żywiec (2014), napój mleczny Actimel (2016), smartfon Sony Xperia XZ (2016) i drażetki Tic Tac (2019), ponadto w 2016 został ambasadorem marki samochodów Mitsubishi.

Wziął udział w sesjach zdjęciowych, których efekty opublikowano na okładkach czasopism, takich jak „Zwierciadło”, „Viva!” czy „Newsweek Polska”.

Znany jest z publicznego komentowania wydarzeń politycznych. W 2019 zapowiedział bojkot Telewizji Polskiej, nie zgadzając się na treści prezentowane przez nadawcę publicznego, a także podpisał się pod listem otwartym adresowanym do wicepremiera Piotra Glińskiego, nie zgadzając się na zatrudnienie Piotra Bernatowicza na dyrektora Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski.

Życie prywatne

W 1999 poślubił aktorkę i fotografkę Samantę Janas, z którą ma córkę, Matyldę (ur. 2000). Rozstanie pary w 2013 było szeroko komentowane przez prasę brukową, co Stuhr publicznie krytykował m.in. w wywiadzie dla magazynu „Newsweek Polska”. W 2014 wraz z już byłą żoną pozwali 24 wydawców prasy kolorowej i serwisów internetowych o show-biznesie za nieprawdziwe publikacje naruszające ich prywatność; wygrali procesy m.in. z wydawcami serwisów Fakt24.pl i Pudelek.pl, a odszkodowanie od jednego z wydawców w wysokości 100 tys. zł przekazali na rzecz Łódzkiego Hospicjum dla Dzieci. W 2015 poślubił dietetyczkę Katarzynę Błażejewską, z którą ma syna Tadeusza (ur. 2016). Mieszkają na warszawskim Żoliborzu.

Udziela się w kampaniach społecznych, dotyczących m.in. pomocy zwierzętom. W 2012 był zaangażowany w kampanię Fundacji „Psi Los” i Interia TV pod hasłem „Prawdziwa przyjaźń jest za darmo”. Angażując się w sprawy społeczne, w 2009 został dawcą szpiku kostnego, w 2017 włączył się w kampanię poświęconą edukacji seksualnej „sexedpl”, w 2018 poparł akcję Kampanii Przeciw Homofobii „Ramię w ramię po równość”, zostając sojusznikiem osób LGBT, a w 2020 przyjął pod swój dach czeczeńską rodzinę i zaangażował się w kampanię edukacyjną Fundacji Nutricia „Żywienie medyczne – Twoje posiłki w walce z chorobą”.

Udzielając się charytatywnie, w 2009 zagrał w meczu „Gra o życie” Fundacji Przyjaciółka, a w 2010 i 2019 zagrał w meczu Fundacji TVN „Nie jesteś sam”.

Trenuje triathlon. W wolnych chwilach układa puzzle.

Filmografia

Polski dubbing

Teatr

Teatr Telewizji

  • 1999: Shapiro jako Mordechay White
  • 2001: Szczęście Frania jako Franio
  • 2002: Oszuści jako Allen, syn Moniki i Sama
  • 2003
    • Czwarta siostra jako Kostia
    • Piękna pani Seidenman jako Paweł Kryński
  • 2005: Żywot Józefa jako naganiacz Józef
  • 2006: Najwięcej samobójstw zdarza się w niedzielę jako Nikodem
  • 2007
    • Bezład jako Cezary
    • I. znaczy Inna jako Bongo
  • 2011
    • Boska! jako Cosme McMoon
    • Smuteczek, czyli ostatni naiwni jako pan Y
  • 2013: Świeczka zgasła jako Pan
  • 2014: (A)pollonia

Dyskografia

Nagrody i nominacje

Rok Nagroda Kategoria Tytułem Rezultat Źródło
1996 Nagroda przeglądu kabaretów PaKA 3. miejsce
Nagroda Lidzbarskich Wieczorów Humoru i Satyry Wygrana
1997 Nagroda przeglądu kabaretów PaKA Wygrana
Nagroda Lidzbarskich Wieczorów Humoru i Satyry 2. miejsce
2001 Nagroda im. Marcina Kołodyńskiego Wygrana
2002 Orzeł 2001 najlepsza drugoplanowa rola męska Przedwiośnie Nominacja
2006 Medialna Osobowość Roku najbardziej popularny aktor Wygrana
Nagroda KŁAP najlepszy głos w filmie Disneya Kurczak Mały Wygrana
2008 Nagroda im. Zbyszka Cybulskiego 33 sceny z życia Wygrana
2009 Orzeł 2008 najlepsza główna rola męska Nominacja
2010 Róża Gali aktor Wygrana
2013 Orzeł 2012 najlepsza pierwszoplanowa rola męska Pokłosie Wygrana
najlepsza drugoplanowa rola męska Obława Nominacja
Róża Gali teatr Kabaret warszawski Nominacja
2016 Orzeł 2015 najlepsza główna rola męska Excentrycy, czyli po słonecznej stronie ulicy Nominacja
2021 Telekamery 2021 aktor Wygrana
Orzeł 2020 najlepsza drugoplanowa rola męska Sala samobójców. Hejter Nominacja
2022 Orzeł 2022 Najlepsza główna rola męska Powrót do tamtych dni Wygrana

Odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ Jerzy Stuhr: Stuhrowie. Historie rodzinne. Aleksandra Pawlicka (oprac.). Wydawnictwo Literackie, 2009, s. 204. ISBN 978-83-08-04273-1.
  2. ↑ Jerzy Stuhr: Stuhrowie. Historie rodzinne. Aleksandra Pawlicka (oprac.). Wydawnictwo Literackie, 2009, s. 213. ISBN 978-83-08-04273-1.
  3. 1 2 Maciej Stuhr, Beata Nowicka: Stuhrmówka, czyli gen wewnętrznej wolności. Kraków: Znak, 2015, s. 33. ISBN 978-83-240-4051-3.
  4. ↑ Wrastanie w Kraków; e-teatr.pl.
  5. ↑ Polona [online], polona.pl [dostęp 2020-02-15].
  6. ↑ Okiem Jerzego Stuhra: Chichot historii, czyli rzecz o moim dziadku [online], plus.gazetakrakowska.pl, 28 września 2019 [dostęp 2020-02-15] (pol.).
  7. ↑ Maciej Stuhr, Beata Nowicka: Stuhrmówka, czyli gen wewnętrznej wolności. Kraków: Znak, 2015, s. 283. ISBN 978-83-240-4051-3.
  8. ↑ Maciej Stuhr, Beata Nowicka: Stuhrmówka, czyli gen wewnętrznej wolności. Kraków: Znak, 2015, s. 12. ISBN 978-83-240-4051-3.
  9. ↑ Maciej Stuhr, Beata Nowicka: Stuhrmówka, czyli gen wewnętrznej wolności. Kraków: Znak, 2015, s. 49. ISBN 978-83-240-4051-3.
  10. 1 2 Łukasz Smolarski: Maciej Stuhr: Róbmy swoje (wywiad). pl.aleteia.org, 2017-12-17. [dostęp 2020-09-11]. (pol.).
  11. ↑ Joanna Sławińska: Maciej Stuhr: Jako aktor czuję się człowiekiem bardzo spełnionym (wywiad). [w:] Gazeta Prawna [on-line]. kultura.gazetaprawna.pl, 2020-04-01. [dostęp 2020-09-11]. (pol.).
  12. ↑ Damian Gajda: Maciej Stuhr: „Nie lubię gadać bez sensu”. [w:] Gala [on-line]. gala.pl, 2016-02-21. [dostęp 2020-09-11]. (pol.).
  13. ↑ Maciej Stuhr, Beata Nowicka: Stuhrmówka, czyli gen wewnętrznej wolności. Kraków: Znak, 2015, s. 58. ISBN 978-83-240-4051-3.
  14. ↑ Nina Terentiew: Zwierzenia kontrolowane. Warszawa: Prószyński i S-ka, 2004, s. 124. ISBN 83-7337-452-3.
  15. ↑ Maciej Stuhr, Beata Nowicka: Stuhrmówka, czyli gen wewnętrznej wolności. Kraków: Znak, 2015, s. 105. ISBN 978-83-240-4051-3.
  16. ↑ Potwierdzenie awansu naukowego na stronie Akademii Teatralnej w Warszawie. akademia.at.edu.pl. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  17. ↑ Nina Terentiew: Zwierzenia kontrolowane. Warszawa: Prószyński i S-ka, 2004, s. 127. ISBN 83-7337-452-3.
  18. 1 2 Jerzy Stuhr: Stuhrowie. Historie rodzinne. Aleksandra Pawlicka (oprac.). Wydawnictwo Literackie, 2009, s. 220–221. ISBN 978-83-08-04273-1.
  19. 1 2 Maciej Stuhr, Beata Nowicka: Stuhrmówka, czyli gen wewnętrznej wolności. Kraków: Znak, 2015, s. 112–113. ISBN 978-83-240-4051-3.
  20. 1 2 Maciej Stuhr, Beata Nowicka: Stuhrmówka, czyli gen wewnętrznej wolności. Kraków: Znak, 2015, s. 115. ISBN 978-83-240-4051-3.
  21. 1 2 Arkadiusz Bartosiak, Łukasz Klinke. Maciej Stuhr. „Playboy Polska”, s. 64–71, 2007. Marquard Media Polska. (pol.).
  22. 1 2 Nominacje. pnf.pl. [dostęp 2020-09-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-06-17)]. (pol.).
  23. 1 2 Maciej Stuhr laureatem nagrody „5.10. i dalej”. [w:] interia.pl [on-line]. film.interia.pl, 2001-04-18. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  24. ↑ mik: Stuhr i Gołębiewski w grze komputerowej. filmweb.pl, 2002-12-12. [dostęp 2020-09-13]. (pol.).
  25. ↑ Aleksandra Salwa: „Edi” i „Władca pierścieni” laureatami Złotych Kaczek. filmweb.pl, 2003-02-25. [dostęp 2020-09-13]. (pol.).
  26. ↑ Nowe serial TVP 1. wirtualnemedia.pl, 2003-10-29. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  27. ↑ pr: Nowe odcinki serialu ‘Glina’ w TVP1 – video. wirtualnemedia.pl, 2008-03-30. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  28. ↑ Gruba Ruba dla Macieja Stuhra. filmweb.pl, 2004-01-26. [dostęp 2020-09-13]. (pol.).
  29. ↑ Maciej Stuhr, Beata Nowicka: Stuhrmówka, czyli gen wewnętrznej wolności. Kraków: Znak, 2015, s. 217. ISBN 978-83-240-4051-3.
  30. ↑ Z wyjątkiem 18. gali wręczenia Orłów, którą poprowadził Michał Sufin.
  31. ↑ pr: Orły 2012 w TVP2. wirtualnemedia.pl, 2012-02-27. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  32. ↑ Effie 2004: Grand Prix dla agencji PZL. wirtualnemedia.pl, 2004-11-24. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  33. ↑ Maciej Stuhr: Mistrz Mowy Polskiej. [w:] interia.pl [on-line]. film.interia.pl, 2005-06-21. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  34. ↑ Krzysztof Berenda: Stuhr, Szaranowicz, Grabowski i Pazura w „Kurczaku Małym”. filmweb.pl, 2005-09-23. [dostęp 2020-09-13]. (pol.).
  35. 1 2 Warszawa. Maciej Stuhr nagrodzony przez wytwórnię Disneya. e-teatr.pl, 2006-03-30. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  36. ↑ Maciej Stuhr jako Zebra z klasą. filmweb.pl, 2005-01-27. [dostęp 2020-09-13]. (pol.).
  37. ↑ rp: Kabareciarze napiszą scenariusz pełnometrażowego „Kajka i Kokosza”. [w:] Stop Klatka [on-line]. wirtualnemedia.pl, 2006-06-23. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  38. ↑ kk: „Plac Zbawiciela” najlepszy według dziennikarzy. [w:] Onet.pl [on-line]. wirtualnemedia.pl, 2006-09-16. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  39. ↑ masz: Stuhrowie czytają w Trójce. wirtualnemedia.pl, 2006-02-10. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  40. ↑ rp: Czerwony Kapturek na okładce „Playboya”. wirtualnemedia.pl, 2006-08-27. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  41. ↑ Doda w polskiej wersji „Asteriksa i Wikingów”. [w:] Stop Klatka [on-line]. wirtualnemedia.pl, 2006-04-11. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  42. ↑ Jerzy Stuhr: Stuhrowie. Historie rodzinne. Aleksandra Pawlicka (oprac.). Wydawnictwo Literackie, 2009, s. 231. ISBN 978-83-08-04273-1.
  43. ↑ iti: Rekordowy „Testosteron”. [w:] Onet.pl [on-line]. wirtualnemedia.pl, 2007-03-13. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  44. ↑ Łukasz Brzezicki: „Brancz” i „Rewizor” jesienią w Teatrze Telewizji. Wraca „Studio Teatralne Dwójki”. wirtualnemedia.pl, 2014-08-20. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  45. 1 2 pp: Agata Młynarska, Doda, Edyta Górniak i Nergal mają szanse na “Róże Gali”. wirtualnemedia.pl, 2013-10-25. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  46. 1 2 Maciej Stuhr podwójnym laureatem Nagrody im. Zbyszka Cybulskiego. nagrodacybulskiego.pl, 2008-12-09. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  47. 1 2 Nominacje 2009 DO POLSKICH NAGRÓD FILMOWYCH ORŁY. pnf.pl. [dostęp 2015-07-16]. (pol.).
  48. ↑ pb: Magazyn sieci Royal Collection stał się bardziej lifestylowy. wirtualnemedia.pl, 2009-12-16. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  49. ↑ pp: Nowi felietoniści, nowe rubryki i odświeżony layout w ‘Zwierciadle’. wirtualnemedia.pl, 2008-12-18. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  50. ↑ masz: Borys Szyc w ekranizacji „Ślubów panieńskich” (wideo). wirtualnemedia.pl, 2010-09-19. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  51. ↑ pr: Jerzy i Maciej Stuhrowie w ‘Mistyfikacji’. wirtualnemedia.pl, 2009-04-17. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  52. ↑ prtrw: Maciej Stuhr nie do poznania. wirtualnemedia.pl, 2010-02-18. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  53. ↑ wm: „Złote Krople” – polska baśń animowana w gwiazdorskiej obsadzie. wirtualnemedia.pl, 2010-02-18. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  54. ↑ masz: Maciej Stuhr jak Cary Grant. wirtualnemedia.pl, 2010-11-11. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  55. ↑ Jubileusz 40-lecia Dwójki. wirtualnemedia.pl, 2010-11-04. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  56. 1 2 pp: Anna Komorowska i Doda wśród laureatów “Róż Gali 2010”. wirtualnemedia.pl, 2010-12-10. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  57. ↑ pp: “Listy do M.” – świąteczny film TVN z Adamczykiem, Tyszkiewicz i Dygant. wirtualnemedia.pl, 2011-02-01. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  58. ↑ pr, zsam: „Listy do M.” biją rekordy popularności. Ponad 1,8 miliona widzów. wirtualnemedia.pl, 2011-12-13. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  59. ↑ pkm: Maciej Stuhr poprowadzi „Listy do M.” w Radiu ZET. wirtualnemedia.pl, 2011-10-13. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  60. ↑ pr, zsam: Gnomeo i Julia: Natasza Urbańska i Maciej Stuhr gnomami (wideo). wirtualnemedia.pl, 2011-04-27. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  61. ↑ Prezydent RP, Małgorzata Braunek i Maciej Stuhr – laureatami Wiktorów. gazetaprawna.pl, 2011-10-25. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  62. ↑ zero: Anna Mucha dziewicą w animacji „Roman Barbarzyńca”. wirtualnemedia.pl, 2012-07-04. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  63. 1 2 zero: Orły 2013: „Obława” najlepszym filmem, Roman Polański najlepszym reżyserem. wirtualnemedia.pl, 2013-03-04. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  64. 1 2 Nominacje wg roku – 2013. pnf.pl. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  65. ↑ pp: Maria Peszek, Maciej Stuhr, obsada „Jesteś Bogiem” z szansami na Gwarancje Kultury. wirtualnemedia.pl, 2013-03-20. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  66. ↑ Maciej Stuhr po „Pokłosiu”: Chcą mi przetrzepać skórę. [w:] TVN24 [on-line]. tvn24.pl, 2012-11-14. [dostęp 2020-09-09]. (pol.).
  67. ↑ Damian Piwowarczyk: Maciej Stuhr: Po roli w „Pokłosiu” przestałem być uważany za Polaka (rozmowa). [w:] Tok FM [on-line]. tokfm.pl, 2012-11-12. [dostęp 2020-09-09]. (pol.).
  68. ↑ pp: Bortnowska, Pasikowski, Stuhr i Szymielewicz nominowani do Nagrody TOK FM. wirtualnemedia.pl, 2013-02-10. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  69. ↑ Maciej Stuhr, Beata Nowicka: Stuhrmówka, czyli gen wewnętrznej wolności. Kraków: Znak, 2015, s. 205. ISBN 978-83-240-4051-3.
  70. ↑ Tomasz Wojtas: Kuba Wojewódzki w Esce Rock także z Maciejem Stuhrem. wirtualnemedia.pl, 2012-09-05. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  71. ↑ Tomasz Wojtas: Stuhr i Szulim przyjęci lepiej niż Węglarczyk. Wojewódzki: to będzie „Dzień Dobry Eska Rock”. wirtualnemedia.pl, 2012-09-13. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  72. ↑ zero: „Bez tajemnic 3” w HBO. Serial zostanie odkodowany w HBO GO. wirtualnemedia.pl, 2013-10-25. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  73. ↑ Maciej Stuhr w teledysku Pati Sokół. [w:] Onet.pl [on-line]. kultura.onet.pl, 2013-03-06. [dostęp 2020-09-13]. (pol.).
  74. ↑ Wpadka Macieja Stuhra podczas gali rozdania Kryształowych Zwierciadeł. [w:] Onet.pl [on-line]. kultura.onet.pl, 2013-05-29. [dostęp 2020-09-13]. (pol.).
  75. ↑ Łukasz Knapik, Rafał Olchowik: „Bezsenność” – rosyjski serial z M. Stuhrem (wideo). satkurier.pl, 2014-03-30. [dostęp 2020-09-11]. (pol.).
  76. 1 2 Największe gwiazdy polskiego kina na przyznaniu medali „Zasłużony Kulturze”. afterparty.pl. [dostęp 2014-04-11]. (pol.).
  77. ↑ pp: Maciej Stuhr w radzie programowej Stopklatki TV. wirtualnemedia.pl, 2014-09-19. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  78. ↑ pp: TVN kręci drugą część filmu „Listy do M.”. Kożuchowska i Zakościelny w obsadzie. wirtualnemedia.pl, 2015-02-26. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  79. ↑ pr: „Listy do M. 2" hitem. Lepsze od Bonda i „Pana Tadeusza”. wirtualnemedia.pl, 2015-11-26. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  80. ↑ pr: „Ekscentrycy” – nowy film Janusza Majewskiego. wirtualnemedia.pl, 2015-08-28. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  81. 1 2 pp: Polskie Nagrody Filmowe Orły 2016 – najwięcej nominacji dla dramatu „Body/Ciało”. wirtualnemedia.pl, 2016-02-04. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  82. ↑ pr: Maciej Stuhr i Agnieszka Więdłocha w filmie „Planeta singli”. wirtualnemedia.pl, 2015-11-28. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  83. ↑ Orłów cień: zamieszanie wokół żartów Macieja Stuhra w oczach ludzi z branży. [w:] Onet.pl [on-line]. wiadomosci.onet.pl, 2016-03-10. [dostęp 2020-09-09]. (pol.).
  84. ↑ Anna Dryjańska: „Przywołał bolesne wspomnienia”. „Wiadomości” TVP krytycznie o występie Macieja Stuhra na gali Orły 2016. natemat.pl, 2016-03-09. [dostęp 2020-09-09]. (pol.).
  85. ↑ Paweł Kalisz: „Dowcip muru nie przeskoczy”. Czyli, jak Maciej Stuhr udowodnił, że prawica śmiać się nie umie. natemat.pl, 2016-03-08. [dostęp 2020-09-09]. (pol.).
  86. ↑ zero: Michał Kollar kręci w Krakowie film „Czerwony kapitan”. wirtualnemedia.pl, 2014-07-31. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  87. ↑ pr: Maciej Stuhr z filmem „Czerwony kapitan” podbija Słowacje. wirtualnemedia.pl, 2016-03-21. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  88. ↑ mk: Węże 2017: „Smoleńsk” najgorszym filmem 2016 roku. wirtualnemedia.pl, 2017-04-03. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  89. ↑ pp: Canal+ kręci serial „Belfer”. Maciej Stuhr w roli głównej. wirtualnemedia.pl, 2015-07-14. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  90. ↑ Łukasz Brzezicki: „Belfer” zachwyca oryginalną historią, klimatem i grą aktorską (recenzja dwóch odcinków). wirtualnemedia.pl, 2016-10-01. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  91. ↑ Michał Kurdupski: „Belfer” hitem Canal+. Serial gromadzi 340 tys. widzów (analiza minuta po minucie). wirtualnemedia.pl, 2016-10-28. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  92. ↑ Łukasz Brzezicki: Serial „Belfer 2” jesienią w Canal+. Nowi aktorzy i nowy reżyser. wirtualnemedia.pl, 2017-03-15. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  93. ↑ Michał Kurdupski: „Belfer 2” hitem Canal+. Premierowe odcinki śledziło 267 tys. widzów (szczegółowe dane). wirtualnemedia.pl, 2017-12-13. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  94. ↑ łb: Maciej Stuhr i Czesław Mozil jako miś i zajączek w animacji „Miś Uszatek” (wideo). wirtualnemedia.pl, 2016-03-07. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  95. ↑ mk: Agata Kulesza, Margaret, Katarzyna Grochola, „Artyści”, Małgorzata Kożuchowska i Magda Gessler z nominacjami do „Róż Gali”. wirtualnemedia.pl, 2016-10-15. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  96. ↑ mk: Europejskie Nagrody Filmowe 2016 w TVN. Prowadzącym Maciej Stuhr. wirtualnemedia.pl, 2016-11-28. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  97. 1 2 Milczenie polskich owiec. akademia.at.edu.pl, 2017-09-18. [dostęp 2020-09-11]. (pol.).
  98. ↑ pr, zp: „Milczenie polskich owiec” Macieja Stuhra na 42. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. wirtualnemedia.pl, 2017-07-25. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  99. ↑ pr, zp: Film „Milczenie polskich owiec” Macieja Stuhra na Warszawskim Festiwalu Filmowym. wirtualnemedia.pl, 2017-10-13. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  100. ↑ Maciej Stuhr: Krótkometrażówki stały się moją pasją [WYWIAD – TOFIFEST 2019] [online], naEKRANIE.pl [dostęp 2020-11-01] (pol.).
  101. ↑ Paweł Kalisz: Maciej Stuhr znów żartuje na gali rozdania Orłów. Tym razem było o „modlitwie” i „polskich obozach”. natemat.pl, 2018-03-26. [dostęp 2020-09-09]. (pol.).
  102. ↑ łb: TVN szykuje 4. sezon „Diagnozy”. Maciej Stuhr dołącza do stałej obsady (zdjęcia). wirtualnemedia.pl, 2018-11-26. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  103. ↑ pp: Ruszyły zdjęcia do filmu „Planeta singli 2". Zagrają Agnieszka Więdłocha i Maciej Stuhr. wirtualnemedia.pl, 2018-03-12. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  104. ↑ pur: Ponad milion widzów zobaczyło film „Planeta singli 2". wirtualnemedia.pl, 2018-11-20. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  105. ↑ jd: „Planeta Singli 3" w kinach od 8 lutego 2019 roku. Do obsady dołączą Linda, Szyc i Pakulnis. wirtualnemedia.pl, 2018-12-13. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  106. ↑ Michał Kurdupski: 295 tys. widzów „Planety singli 3” w weekend otwarcia. wirtualnemedia.pl, 2019-02-12. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  107. ↑ Planeta singli w Radiu ZET! Porozmawiaj o swoich miłosnych rozterkach z Agnieszką Więdłochą i Maciejem Stuhrem. radiozet.pl. [dostęp 2019-01-09]. (pol.).
  108. ↑ Michał Kurdupski: Maciej Stuhr, Marian Dziędziel, Adam Ferency i Lech Dyblik w nowej komedii kryminalnej „Na bank się uda” (wideo). wirtualnemedia.pl, 2019-04-17. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  109. ↑ Michał Kurdupski: Maciej Stuhr prokuratorem broniącym prawa i sprawiedliwości w najnowszym spocie „Na bank się uda” (wideo). wirtualnemedia.pl, 2019-08-02. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  110. ↑ km: Zwiastun filmu „Polityka” przez 4 dni obejrzano na YouTubie i Facebooku 7 mln razy (wideo). wirtualnemedia.pl, 2019-08-16. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  111. ↑ jk: Ponad 930 tys. widzów „Polityki” w weekend otwarcia w kinach. wirtualnemedia.pl, 2019-09-10. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  112. ↑ Michał Kurdupski: „Pisarze. Serial na krótko” nową krótkometrażową produkcją Canal+. Maciej Stuhr i Magdalena Cielecka w rolach głównych. wirtualnemedia.pl, 2019-05-27. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  113. ↑ Michał Kurdupski: Nowe odcinki cyklu „Pisarze. Serial na krótko” w Canal+ (wideo). wirtualnemedia.pl, 2019-12-19. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  114. ↑ Justyna Dąbrowska: Nowy „Król lew” zawładnie kinami. „Murowany kasowy hit”. wirtualnemedia.pl, 2019-07-19. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  115. 1 2 Beata Nowicka: Maciej Stuhr: „Na gali Orłów wdzieję na chwilę sutannę”. [w:] Viva! [on-line]. viva.pl, 2020-02-25. [dostęp 2020-09-11]. (pol.).
  116. ↑ Inni ludzie, reż. Maciej Stuhr. ast.wroc.pl. [dostęp 2020-09-11]. (pol.).
  117. ↑ tw: Nowy film Patryka Vegi „Bad Boy” od 21 lutego w kinach, gościnnie zagrają Peszko i Grosicki (zwiastun). wirtualnemedia.pl, 2019-12-27. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  118. ↑ nb, tw: Maciej Stuhr i Antoni Królikowski w filmie „Bad Boy” (wideo). wirtualnemedia.pl, 2020-02-04. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  119. ↑ Orły 2020. W tym przebraniu Maciej Stuhr zaskoczył wszystkich. onet.pl, 2020-03-03. [dostęp 2020-09-09]. (pol.).
  120. ↑ Tomasz Gardziński: Maciej Stuhr o graniu seryjnego zabójcy w serialu „Szadź”, aktorstwie po pandemii i szukaniu w sobie zła – wywiad. spidersweb.pl, 2020-05-07. [dostęp 2020-09-11]. (pol.).
  121. 1 2 Paweł Piotrowicz: Maciej Stuhr: nikt artystów nie zatrzyma. [w:] Onet.pl [on-line]. kultura.onet.pl, 2016-02-03. [dostęp 2020-09-13]. (pol.).
  122. ↑ Maciej Stuhr: Zwykły człowiek, który chodzi po ziemniaki. [w:] Onet.pl [on-line]. kultura.onet.pl, 2016-03-08. [dostęp 2020-09-13]. (pol.).
  123. 1 2 3 Maciej Stuhr. [w:] Onet.pl [on-line]. kultura.onet.pl, 2001-08-20. [dostęp 2020-09-13]. (pol.).
  124. 1 2 3 Magda Fijołek: „Skandalista Maciej Stuhr” kończy dziś 45 lat. spidersweb.pl, 2020-06-23. [dostęp 2020-09-13]. (pol.).
  125. ↑ Maciej Stuhr: złoszczę się, jak Wojewódzki zaprasza osoby znane z tego, że mają biust. [w:] Onet.pl [on-line]. kultura.onet.pl, 2011-11-07. [dostęp 2020-09-13]. (pol.).
  126. ↑ Dagmara Romanowska: Potępić ojców? Co to da?. [w:] Onet.pl [on-line]. kultura.onet.pl, 2012-11-09. [dostęp 2020-09-13]. (pol.).
  127. ↑ Piotr Guszkowski: Maciej Stuhr się wstydzi. [w:] Onet.pl [on-line]. kultura.onet.pl, 2012-06-08. [dostęp 2020-09-13]. (pol.).
  128. 1 2 Wszystko o Macieju Stuhrze. [w:] Onet.pl [on-line]. kultura.onet.pl, 2004-10-23. [dostęp 2020-09-13]. (pol.).
  129. 1 2 Maciej Stuhr. culture.pl. [dostęp 2020-09-13]. (pol.).
  130. ↑ Stuhr kontra Stuhr w „Mistyfikacji” – aktorski pojedynek ojca i syna. [w:] Onet.pl [on-line]. kultura.onet.pl, 2010-02-12. [dostęp 2020-09-13]. (pol.).
  131. ↑ Jerzy Stuhr: Maciek u mnie gra i nie ma prawa dyskutować. [w:] Onet.pl [on-line]. kultura.onet.pl, 2013-12-16. [dostęp 2020-09-13]. (pol.).
  132. ↑ Zawsze marzyłem, żeby się jakoś wspaniale zakochać.... [w:] Onet.pl [on-line]. kultura.onet.pl, 2002-04-01. [dostęp 2020-09-13]. (pol.).
  133. ↑ Czego szukali polscy internauci w 2003. wirtualnemedia.pl, 2004-01-07. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  134. ↑ ps: Czego szukamy w Google? Robert Lewandowski, wybory prezydenckie w USA, Donald Trump, jak grać w Pokemon Go.... wirtualnemedia.pl, 2016-12-14. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  135. ↑ masz: Tomasz Lis wart 516 500 zł. [w:] Forbes (Polska) [on-line]. wirtualnemedia.pl, 2006-07-31. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  136. ↑ Patryk Pallus: Spadła wartość Lisa i Durczoka, zyskał Majewski – top 100 gwiazdshow biznesu. wirtualnemedia.pl, 2008-07-31. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  137. ↑ tw: Tomasz Lis i Monika Olejnik mniej cenni reklamowo. wirtualnemedia.pl, 2010-07-30. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  138. ↑ tw: Najcenniejsze polskie gwiazdy: na czele Radwańska – Durczok, Majewski i Wojewódzki w dół. wirtualnemedia.pl, 2012-07-27. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  139. ↑ Patryk Pallus: Najcenniejsze polskie gwiazdy: na czele Robert Lewandowski – Wojewódzki i Prokop w górę. wirtualnemedia.pl, 2013-07-26. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  140. ↑ Tomasz Wojtas: Lewandowski najcenniejszy reklamowo, skok Stocha – w dół Wojewódzki, Rubik, Janowicz i Boniek (TOP 100). wirtualnemedia.pl, 2014-08-01. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  141. ↑ pr: Jerzy i Maciej Stuhrowie w reklamie Raiffeisen Bank Polska – zobacz video. wirtualnemedia.pl, 2008-02-18. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  142. ↑ tw: Jerzy i Maciej Stuhrowie znów reklamują Raiffeisen Bank (wideo). wirtualnemedia.pl, 2009-03-24. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  143. ↑ tw: Jerzy i Maciej Stuhrowie w kampanii karty Class&Club (wideo). wirtualnemedia.pl, 2010-03-05. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  144. ↑ Tomasz Wojtas: Kuba Wojewódzki w kampanii Play ze Stuhrem, Dygant i Różczką. wirtualnemedia.pl, 2013-01-18. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  145. ↑ tw: Maciej Stuhr i Agnieszka Dygant w reklamach Play (wideo). wirtualnemedia.pl, 2013-01-28. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  146. ↑ tw: Maciej Stuhr à la „Shrek” i „Pokłosie” reklamuje Formułę M w Play (wideo). wirtualnemedia.pl, 2013-06-07. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  147. ↑ tw: Stuhr, Koteluk i Raczkowski w kampanii „Żywcem dopełnij” (wideo). wirtualnemedia.pl, 2014-01-09. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  148. ↑ tw: Maciej Stuhr w kampanii Actimela śpiewa piosenki na poprawę humoru (wideo). wirtualnemedia.pl, 2016-06-09. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  149. ↑ tw: Maciej Stuhr jako vloger technologiczny i rapowy komunikat prasowy promują Sony Xperia XZ (wideo). wirtualnemedia.pl, 2016-09-28. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  150. ↑ tw: „Bądź mistrzem chwili” – Maciej Stuhr reklamuje smartfon Sony Xperia XZ (wideo). wirtualnemedia.pl, 2016-10-16. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  151. ↑ tw: Maciej Stuhr w różnych okazjach reklamuje Sony Xperię XZ, w promocji głośnik gratis (wideo). wirtualnemedia.pl, 2017-02-13. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  152. ↑ tw: Maciej Stuhr pokazuje „dekady świeżości” w kampanii Tic Taca (wideo). wirtualnemedia.pl, 2019-09-03. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  153. ↑ bg: Anna Cieślak i Maciej Stuhr ambasadorami samochodów Mitsubishi. wirtualnemedia.pl, 2016-02-19. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  154. ↑ bg: .Anna Cieślak i Maciej Stuhr nadal będą promowali samochody Mitsubishi. wirtualnemedia.pl, 2018-04-16. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  155. ↑ pp: 2000. wydanie miesięcznika “Zwierciadło” z Maciejem Stuhrem. wirtualnemedia.pl, 2013-05-23. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  156. ↑ łb: Dwie okładki z aktorami i aktorkami na 20. urodziny dwutygodnika „Viva!”. wirtualnemedia.pl, 2017-02-09. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  157. ↑ Wydanie: 45/2014. wirtualnemedia.pl. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  158. ↑ Paweł Piotrowicz: Maciej Stuhr: trzeba robić swoje (wywiad). [w:] Onet.pl [on-line]. kultura.onet.pl, 2018-11-09. [dostęp 2020-09-11]. (pol.).
  159. ↑ Robert Rient: Maciej Stuhr: Każde brutalne zakusy władzy na wolność, bolą mnie wręcz fizycznie (wywiad). [w:] Focus [on-line]. focus.pl, 2019-08-13. [dostęp 2020-09-11]. (pol.).
  160. 1 2 Tomasz-Marcin Wrona: Maciej Stuhr: robi się ze mnie wichrzyciela i lewaka. [w:] TVN24 [on-line]. tvn24.pl. [dostęp 2020-09-11]. (pol.).
  161. ↑ Nikola Bochyńska: Maciej Stuhr zapowiedział bojkot Telewizji Polskiej, wspierają go inni artyści. wirtualnemedia.pl, 2019-01-25. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  162. ↑ nb: Protest artystów w sprawie zatrudnienia prezesa Radia Poznań Piotra Bernatowicza na dyrektora CSW. wirtualnemedia.pl, 2019-11-07. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  163. ↑ Jerzy Stuhr: Stuhrowie. Historie rodzinne. Aleksandra Pawlicka (oprac.). Wydawnictwo Literackie, 2009, s. 227. ISBN 978-83-08-04273-1.
  164. ↑ tw: Maciej Stuhr do tabloidów: jesteście ludzkimi wszami, nienawidzę was. wirtualnemedia.pl, 2013-08-12. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  165. 1 2 Tomasz Wojtas: Maciej Stuhr z żoną pozwali 24 wydawców za naruszenie prywatności. 100 tys. zł odszkodowania na cele charytatywne. wirtualnemedia.pl, 2014-06-04. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  166. ↑ tw: „Fakt” tak jak Pudelek.pl przeprosił byłą żonę Macieja Stuhra za naruszenie jej dóbr i nieprawdziwe informacje. wirtualnemedia.pl, 2016-07-25. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  167. ↑ Maciej Stuhr ożenił się w tajemnicy. fakt.pl, 2015-12-13. [dostęp 2016-02-13].
  168. 1 2 3 4 Mateusz Durlik: Maciej Stuhr: “Od kiedy zamieszkałem na Żoliborzu, po raz pierwszy poznałem smak życia trochę bardziej wspólnego”. [w:] Gazeta Żoliborza [on-line]. gazetazoliborza.pl, 2020-07-29. [dostęp 2020-09-11]. (pol.).
  169. ↑ Prawdziwa przyjaźń jest za darmo. psilos.org. [dostęp 2020-09-11]. (pol.).
  170. ↑ vinc: Szpik Stuhra pomaga chorej dziewczynce. [w:] Dziennik [on-line]. rozrywka.dziennik.pl, 2010-03-02. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  171. ↑ pr, zp: Anja Rubik, Brodka i Maciej Stuhr uczą edukacji seksualnej. wirtualnemedia.pl, 2017-10-26. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  172. ↑ jd: Polska zacznie rozmawiać o edukacji seksualnej dzięki kampanii #sexedpl. wirtualnemedia.pl, 2017-10-27. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  173. ↑ Maciej Stuhr wspiera środowisko LGBT. „Musimy mieć poczucie swojej tożsamości, swojej siły”. gwiazdy.wp.pl, 2018-01-30. [dostęp 2018-01-31]. (pol.).
  174. ↑ Ludmiła Anannikova: Maciej Stuhr: Zaprosiliśmy do naszego domu czeczeńską rodzinę. [w:] Wysokie Obcasy [on-line]. wyborcza.pl, 2020-06-08. [dostęp 2020-09-11]. (pol.).
  175. ↑ jd: Maciej Stuhr z mamą Barbarą w poruszającym spocie wspominają chorobę Jerzego Stuhra. wirtualnemedia.pl, 2020-03-12. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  176. ↑ ks: Lis, Orłoś, Kraśko kontra Mroczek, Maserak i Deląg. wirtualnemedia.pl, 2009-04-24. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  177. ↑ pp: Gwiazdy TVN zagrają z politykami na Pepsi Arenie zamiast na PGE Arenie. wirtualnemedia.pl, 2011-08-05. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  178. ↑ Michał Kurdupski: 8 września kolejna edycja charytatywnego meczu TVN kontra WOŚP. wirtualnemedia.pl, 2019-07-02. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  179. ↑ www.polskieradio.pl – MO, czyli Mało Obiektywnie.
  180. ↑ Przyznano tytuły Medialne Osobowości Roku 2005. [w:] Wirtualna Polska [on-line]. film.wp.pl, 2006-01-13. [dostęp 2020-09-12]. (pol.).
  181. ↑ Laureaci | Telekamery 2021. telekamery.pl. [dostęp 2021-03-11]. (pol.).
  182. ↑ Nominowany do Orłów 2021
  183. ↑ Maciej Stuhr [online], Filmweb [dostęp 2022-05-17] (pol.).
  184. ↑ M.P. z 2014 r. poz. 757.
  185. ↑ Prezydent: To dobre lata dla polskiej kultury. prezydent.pl, 2014-05-26. [dostęp 2014-05-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-07-12)].

Bibliografia

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.