Jerzy Radziwiłowicz

Jerzy Radziwiłowicz (2019)
Imię i nazwisko

Jerzy Stanisław Radziwiłowicz

Data i miejsce urodzenia

8 września 1950
Warszawa

Zawód

aktor, pedagog, tłumacz

Współmałżonek

Ewa Markowska-Radziwiłowicz

Lata aktywności

od 1972

Zespół artystyczny
Teatr Narodowy w Warszawie
Odznaczenia

Jerzy Stanisław Radziwiłowicz (ur. 8 września 1950 w Warszawie) – polski aktor teatralny, telewizyjny i filmowy, pedagog krakowskiej Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej, tłumacz.

Życiorys

Urodził się w Warszawie. Jego ojciec urodził się w Druskiennikach na Litwie, matka była rodowitą warszawianką. Wychowywał się na Grochowie, gdzie jego rodzice prowadzili zakład fryzjerski, który potem odziedziczył jego starszy brat. Uczęszczał do XLVII Liceum Ogólnokształcącego im. Stanisława Wyspiańskiego w Warszawie. W czasie nauki w szkole średniej zainteresował się aktorstwem. Należał do szkolnego kółka dramatycznego i występował w sztukach patrona szkoły – Wesele i Klątwa – oraz w światowym repertuarze m.in. Pigmalionie George’a Bernarda Shawa. W 1972 ukończył studia na Wydziale Aktorskim warszawskiej Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej. Studiował tam jednocześnie z Ewą Dałkowską, Markiem Kondratem, Krzysztofem Kolbergerem, Jadwigą Jankowską-Cieślak i Joanną Żółkowską.

Po studiach wyjechał do Krakowa, gdzie w 1972 otrzymał angaż w Starym Teatrze. Debiutował w roli Zagorskiego w Bolszewikach Michaiła Szatrowa w reżyserii Andrzeja Przybylskiego (1972). Rok potem zagrał Tomasza Zana w Dziadach Adama Mickiewicza (1973) w reż. Konrada Swinarskiego, u którego wystąpił jeszcze jako Hołysz w Wyzwoleniu Wyspiańskiego (1974) i w roli Urlopnika w telewizyjnej wersji Sędziów Wyspiańskiego (1974) w Teatrze Telewizji, w 1975 miał zagrać tytułową rolę tytułowego duńskiego księcia i rozpoczął próby do Hamleta Szekspira, co przerwało nagła śmierć reżysera. Grał w inscenizacjach Jerzego Jarockiego: Wilhelma w Procesie Franza Kafki (1973), Trofimowa w Wiśniowym sadzie Antona Czechowa (1975), Iwana Kuźmicza Szpiekina w Rewizorze Nikołaja Gogola (1980), księdza III w Mordzie w katedrze Thomasa S. Eliota (1982), Astolfo w Życie jest snem Calderona de la Barca (1983), Bartodzieja w Portrecie Mrożka (1988), Henryka (Syna i Księcia) w Ślubie Gombrowicza (1991) i Fauście Johanna Wolfganga von Goethego (1997).

Występy na scenie łączył z pracą akademicką. Był wykładowcą w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie, a w latach 1981–1984 prorektorem tej uczelni.

Od 1998 ponownie związany z Warszawą. Jest aktorem stołecznego Teatru Narodowego.

Często grał bohaterów introwertycznych, zamkniętych w sobie. W pamięci widzów zapisał się głównie z ról Mateusza Birkuta i jego syna Macieja Tomczyka w dwóch filmach fabularnych Andrzeja Wajdy: Człowiek z marmuru i Człowiek z żelaza.

Autor przekładów sztuk Moliera Don Juan i Tartuffe albo szalbierz oraz sztuki Pierre’a de Marivaux Umowa, czyli łajdak ukarany.

Życie prywatne

Zamieszkał w Kaniach pod Brwinowem.

Żonaty ze scenarzystką i reżyserką dubbingu Ewą Markowską-Radziwiłowicz. Mają córkę Zofię i syna Piotra.

Został członkiem honorowego komitetu poparcia Bronisława Komorowskiego przed wyborami prezydenckimi w Polsce w 2015 roku.

Filmografia

Teatr TV

Teatr

PWST w Warszawie

Stary Teatr im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie

Teatr Narodowy w Warszawie

Teatr Studio im. Stanisława Ignacego Witkiewicza w Warszawie”

Teatr Lalki, Maski i Aktora Groteska w Krakowie

Teatr Polski w Bielsku-Białej Teatr na Woli im. Tadeusza Łomnickiego w Warszawie

Warszawska Opera Kameralna

Teatr Lalek we Wrocławiu

Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego w Warszawie

Transformtheater w Berlinie

Théâtre du Résidence Palace w Brukseli

  • 1988: Vendredi ou les limbes du Pacifique – według Michela Tourniera, reż. Albert-André Lheureux, rola: Robinson Cruzoe

Théâtre National Populaire w Lyonie

Comédie de Saint-Étienne

  • 1992: M. Comme… Baxter (This story of yours) – autor John Hopkins, reż. John Berry, rola: Johnson
  • 1994: Don Juan – autor Molière, reż. Jerzy Grzegorzewski, rola: Don Juan

Odéon w Paryżu Le Volcan w Hawrze

  • 1999: Święta Joanna szlachtuzów – autor Bertolt Brecht, reż. Alain Milianti, rola: Mauler

Théâtre National de Chaillot w Paryżu

Dubbing

Odznaczenia i nagrody

Przypisy

  1. 1 2 3 Polska Agencja Prasowa: Książka o Jerzym Radziwiłowiczu „Wszystko jest lekko dziwne”. Onet.pl, 2012-11-12. [dostęp 2023-07-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-07-13)]. (pol.).
  2. 1 2 Apolonia Podstawka: Jerzy Radziwiłowicz to jeden z najbardziej skrytych polskich aktorów. Viva!”, 2023-03-31. [dostęp 2023-07-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-07-13)]. (pol.).
  3. NMR: Twórcy: Jerzy Radziwiłowicz (1950–). Culture.pl, lipiec 2001. [dostęp 2023-07-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-07-13)]. (pol.).
  4. Jacek Cieślak: Jerzy Radziwiłowicz: To, co się podoba i co nas oburza. Rzeczpospolita”, 2023-05-09. [dostęp 2023-07-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-07-13)]. (pol.).
  5. Paweł Piotrowicz: Jerzy Radziwiłowicz: dawno już przestał interesować się mną film [WYWIAD]. Onet.pl, 2023-05-26. [dostęp 2023-07-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-07-13)]. (pol.).
  6. Teatr Narodowy w Kaniach. krystynajanda.pl. [dostęp 2011-08-09]. (pol.).
  7. Barbara Sowa: Kto wszedł do komitetu poparcia Komorowskiego, a kto z niego wypadł? Cała Lista. dziennik.pl, 2015-03-16. [dostęp 2015-03-21].
  8. M.P. z 2016 r. poz. 27.
  9. M.P. z 2005 r. nr 74, poz. 1018.
  10. Nagrody dla ludzi teatru. mkidn.gov.pl, 27 marca 2013. [dostęp 2013-04-29].
  11. Nagroda Prezydenta Miasta Gdańska „Neptuny”. gdansk.pl. [dostęp 2016-07-05].
  12. Anna Polony i Jerzy Radziwiłowicz laureatami dorocznych nagród AICT/IATC | AICT Polska [online], www.aict.art.pl, 13 kwietnia 2024 [dostęp 2024-04-23] (pol.).
  13. Jerzy Radziwiłowicz uhonorowany Nagrodą im. Tadeusza Boya-Żeleńskiego - Aktualności - Teatr Narodowy [online], narodowy.pl [dostęp 2024-04-23] (pol.).

Bibliografia

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.