| Obszar | |||
|---|---|---|---|
| Liczba mówiących |
8 tys. (1996) | ||
| Pismo/alfabet | |||
| Klasyfikacja genetyczna | |||
| |||
| Status oficjalny | |||
| Ethnologue | 5 rozwojowy↗ | ||
| Kody języka | |||
| ISO 639-3 | mtj | ||
| IETF | mtj | ||
| Glottolog | mosk1236 | ||
| Ethnologue | mtj | ||
| BPS | 1061 3 | ||
| W Wikipedii | |||
| |||
| Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu. | |||
Język moskona, także: meninggo (a. meningo), sabena, meyah – język papuaski używany w prowincji Papua Zachodnia w Indonezji, przez grupę ludności na półwyspie Ptasia Głowa. Według danych z 1996 roku posługuje się nim 8 tys. osób.
Jest spokrewniony z językiem meyah, a w dalszej kolejności z językiem sougb. Bywa rozpatrywany jako dialekt meyah. Według G. Gravelle (2010) są to jednak odrębne języki, o minimalnym poziomie wzajemnej zrozumiałości.
G. Gravelle podaje, że dzieli się na dwa główne dialekty: północny i południowy. Jego użytkownicy mają znajomość innych języków, takich jak meyah, sougb i maybrat, choć często tylko bierną. W użyciu jest także język indonezyjski. Grupy bardziej odizolowane, niemające styczności z innymi społecznościami, komunikują się jedynie we własnym języku.
Należy do grupy języków wschodniej Ptasiej Głowy. Ross (2005) próbnie zalicza języki wschodniej Ptasiej Głowy do rozszerzonej rodziny języków zachodniopapuaskich.
Sporządzono opis jego gramatyki. Jest zapisywany alfabetem łacińskim.
Przypisy
- 1 2 3 4 David M. Eberhard, Gary F. Simons, Charles D. Fennig (red.), Moskona, [w:] Ethnologue: Languages of the World, wyd. 22, Dallas: SIL International, 2019 [dostęp 2019-06-06] [zarchiwizowane z adresu 2019-06-06] (ang.).
- ↑ Gravelle 2010 ↓, s. 7.
- ↑ Jelle Miedema, Ger Reesink: One Head, Many Faces: New Perspectives on the Bird’s Head Peninsula of New Guinea. Leiden: KITLV Press, 2004, s. 32, seria: Verhandelingen van het Koninklijk Instituut voor Taal-, Land- en Volkenkunde 219. DOI: 10.1163/9789004454385. ISBN 978-90-67-18229-4. ISBN 978-90-04-45438-5. OCLC 1312159896. [dostęp 2022-08-16]. (ang.).
- ↑ Gravelle 2010 ↓, s. 7–8.
- ↑ Gravelle 2010 ↓, s. 8.
- ↑ Gravelle 2010 ↓, s. 6–7.
- ↑ Holton i Klamer 2018 ↓, s. 580.
- ↑ Malcolm Ross: Pronouns as a preliminary diagnostic for grouping Papuan languages. W: Andrew Pawley, Robert Attenborough, Robin Hide, Jack Golson (red.): Papuan pasts: cultural, linguistic and biological histories of Papuan-speaking peoples. Canberra: Pacific Linguistics, Research School of Pacific and Asian Studies, Australian National University, 2005, s. 15–66, seria: Pacific Linguistics 572. ISBN 0-85883-562-2. OCLC 67292782. [dostęp 2022-09-20]. (ang.).
- ↑ Gravelle 2010 ↓.
Bibliografia
- Gloria Gravelle: A Grammar of Moskona: An East Bird’s Head Language of West Papua, Indonesia. Vrije Universiteit Amsterdam, 2010. OCLC 1136600518. [dostęp 2022-08-16]. (ang.).
- Gary Holton, Marian Klamer: The Papuan languages of East Nusantara and the Bird’s Head. W: Bill Palmer (red.): The Languages and Linguistics of the New Guinea Area: A Comprehensive Guide. Berlin–Boston: Walter de Gruyter, 2018, s. 569–640, seria: The World of Linguistics 4. DOI: 10.1515/9783110295252-005. ISBN 978-3-11-029525-2. OCLC 1041880153. (ang.).