| Data i miejsce urodzenia |
15 sierpnia 1945 |
|---|---|
| Premier Francji | |
| Okres |
od 17 maja 1995 |
| Przynależność polityczna | |
| Poprzednik | |
| Następca | |
| Minister spraw zagranicznych Francji | |
| Okres |
od 30 marca 1993 |
| Przynależność polityczna | |
| Poprzednik | |
| Następca | |
| Minister obrony Francji | |
| Okres |
od 14 listopada 2010 |
| Przynależność polityczna | |
| Poprzednik | |
| Następca | |
| Minister spraw zagranicznych Francji | |
| Okres |
od 27 lutego 2011 |
| Przynależność polityczna | |
| Poprzednik | |
| Następca | |
| Odznaczenia | |
Alain Juppé (wym. [alɛ̃ ʒype]; ur. 15 sierpnia 1945 w Mont-de-Marsan) – francuski polityk, premier dwóch gabinetów, mer Bordeaux, parlamentarzysta krajowy i europejski, minister w różnych resortach, w latach 2002–2004 przewodniczący Unii na rzecz Ruchu Ludowego, sędzia Rady Konstytucyjnej.
Życiorys
Absolwent École normale supérieure i École nationale d’administration z 1972. Po ukończeniu studiów pracował we francuskiej generalnej inspekcji finansowej.
Zaangażował się w działalność gaullistowskiego Zgromadzenia na rzecz Republiki. Należał do bliskich współpracowników Jacques’a Chiraca, w latach 1983–1995 pełnił funkcję zastępcy mera Paryża. W 1984 i 1989 uzyskiwał mandat posła do Parlamentu Europejskiego, który złożył na początku III kadencji PE. Dwa lata później po raz pierwszy został wybrany do Zgromadzenia Narodowego, później skutecznie ubiegał się o reelekcję w 1988, 1993, 1997 i 2002.
W 1986 w gabinecie Jacques’a Chiraca został ministrem delegowanym do spraw budżetu, a także rzecznikiem rządu. Obie te funkcje pełnił do 1988. W 1993 objął urząd ministra spraw zagranicznych w rządzie Édouarda Balladura.
W 1994 powołano go na przewodniczącego Zgromadzenia na rzecz Republiki. W maju 1995, po wygranych przez Jacques’a Chiraca wyborach prezydenckich, zastąpił Édouarda Balladura na urzędzie premiera. W tym samym roku został także merem Bordeaux. Kierował dwoma kolejnymi gabinetami (tworzonymi przez RPR i UDF) do czerwca 1997, ze stanowiska premiera ustąpił po przegranych przez prawicę wyborach parlamentarnych. Zrezygnował wówczas też z kierowania RPR. W 2002 został przewodniczącym nowo powołanej Unii na rzecz Ruchu Ludowego.
Na początku 2004 za nadużycia w publicznych funduszach z okresu kierowania gaullistami został w pierwszej instancji skazany na karę 18 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Orzeczono także pozbawienie prawa do piastowania urzędów publicznych przez 10 lat. Były premier złożył apelację od tego wyroku, zrezygnował jednak z przewodniczenia UMP, urzędu burmistrza i mandatu poselskiego. Pod koniec 2004 sąd odwoławczy zmniejszył karę pozbawienia wolności do 14 miesięcy, a także obniżył okres utraty biernego prawa wyborczego do roku.
Przez rok pracował jako wykładowca w École nationale d’administration publique w Montrealu. W 2006 powrócił do krajowej polityki, kiedy to wygrał wybory na urząd burmistrza Bordeaux. 18 maja 2007 został ministrem stanu ds. środowiska, zrównoważonego rozwoju, energii i transportu w pierwszym gabinecie François Fillona. W czerwcu tego samego roku w drugiej turze wyborów do Zgromadzenia Narodowego minimalnie przegrał z kandydatem Partii Socjalistycznej. W związku z powyższym 18 czerwca podał się do dymisji, zgodnie z ustaloną wcześniej przez premiera zasadą, wedle której ci z ministrów, którzy będą kandydowali do parlamentu i nie zostaną wybrani, złożą rezygnację.
W 2008 skutecznie ubiegał się o urząd mera Bordeaux na kolejną kadencję, wygrywając w pierwszej turze z wynikiem ponad 56% głosów. Reelekcję uzyskał również w 2014.
14 listopada 2010 powrócił w skład rządu, obejmując stanowisko ministra stanu, ministra obrony i spraw kombatantów w trzecim gabinecie François Fillona, 27 lutego 2011 został w tym samym gabinecie ministrem spraw zagranicznych i europejskich, urząd ten sprawował do 15 maja 2012.
W 2016 Alain Juppé wziął udział w prawyborach przed wyborami prezydenckimi w 2017, które zorganizowała centroprawica skupiona wokół partii Republikanie (będącej następczynią UMP). W pierwszej turze zajął drugie miejsce z wynikiem 29% głosów. W drugiej turze z wynikiem 33% głosów przegrał ze swoim kontrkandydatem François Fillonem.
W styczniu 2019, negując linię przyjętą przez przewodniczącego Republikanów Laurenta Wauquieza, ogłosił ostatecznie swoje wystąpienie z tej partii. W marcu 2019 zakończył pełnienie funkcji mera, w tym samym miesiącu zasiadł w Radzie Konstytucyjnej na dziewięcioletnią kadencję.
Odznaczenia
Odznaczony m.in. Legią Honorową, Orderem Narodowym Zasługi oraz Krzyżem Wielkim Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej.
Skład rządów Alaina Juppé
Pierwszy gabinet (od maja do listopada 1995)
- Alain Juppé – premier
- Hervé de Charette – minister spraw zagranicznych
- Charles Millon – minister obrony
- Jean-Louis Debré – minister spraw wewnętrznych
- Alain Madelin – minister gospodarki i finansów (do 25 sierpnia 1995)
- Jacques Toubon – minister sprawiedliwości
- Yves Galland – minister przemysłu
- François Bayrou – minister edukacji narodowej, szkoleń zawodowych, szkolnictwa wyższego i nauki
- Jacques Barrot – minister pracy i dialogu społecznego
- Pierre Pasquini – minister ds. weteranów i ofiar wojen
- Philippe Douste-Blazy – minister kultury
- Philippe Vasseur – minister rolnictwa, rybołówstwa i gospodarki żywnościowej
- Corinne Lepage – minister środowiska
- Jean-Jacques de Peretti – minister terytoriów zamorskich
- Bernard Pons – minister transportu, planowania regionalnego i zaopatrzenia
- Roger Romani – minister ds. kontaktów z parlamentem
- Élisabeth Hubert – minister zdrowia publicznego i ubezpieczeń zdrowotnych
- Pierre-André Périssol – minister mieszkalnictwa
- Françoise de Panafieu – minister turystyki
- François Fillon – minister technologii informatycznych i poczty
- Jean Puech – minister służb publicznych
- Jean-Pierre Raffarin – minister ds. średniej i małej przedsiębiorczości, handlu i przemysłu morskiego
- Claude Goasguen – minister ds. reform, decentralizacji i obywatelstwa
- Colette Codaccioni – minister ds. solidarności pokoleń
- Eric Raoult – minister ds. integracji i przeciwdziałania wykluczeniom
- Jean Arthuis – minister planowania (od 25 sierpnia 1995 także minister gospodarki i finansów)
- ministrowie delegowani (ministres délégués): Jacques Godfrain, Michel Barnier
Drugi gabinet (od listopada 1995 do czerwca 1997)
- Alain Juppé – premier
- Hervé de Charette – minister spraw zagranicznych
- Charles Millon – minister obrony
- Jean-Louis Debré – minister spraw wewnętrznych
- Jean Arthuis – minister gospodarki i finansów
- Jacques Toubon – minister sprawiedliwości
- Franck Borotra – minister przemysłu, poczty i telekomunikacji
- François Bayrou – minister edukacji narodowej, szkoleń zawodowych, szkolnictwa wyższego i nauki
- Jacques Barrot – minister pracy i stosunków społecznych
- Philippe Douste-Blazy – minister kultury
- Philippe Vasseur – minister rolnictwa, rybołówstwa i gospodarki żywnościowej
- Guy Drut – minister młodzieży i sportu
- Corinne Lepage – minister środowiska
- Bernard Pons – minister transportu, mieszkalnictwa, turystyki i zaopatrzenia
- Roger Romani – minister ds. kontaktów z parlamentem
- Dominique Perben – minister służb publicznych, reform i decentralizacji
- Jean-Claude Gaudin – minister ds. polityki miejskiej i regionalnego planowania
- Jean-Pierre Raffarin – minister ds. średniej i małej przedsiębiorczości, handlu i przemysłu morskiego
- ministrowie delegowani (ministres délégués): Pierre Pasquini, Jean-Jacques de Peretti, Guy Drut, Pierre-André Périssol, Jacques Godfrain, Michel Barnier, Anne-Marie Couderc, Alain Lamassoure, Yves Galland, François Fillon, Éric Raoult
Przypisy
- ↑ Profil na stronie Parlamentu Europejskiego. [dostęp 2016-04-13].
- ↑ Francja: Były premier Alain Juppe skazany!. psz.pl, 30 stycznia 2004. [dostęp 2016-04-13].
- ↑ Powrót byłego premiera, „Gazeta Wyborcza” nr 282 z 2 grudnia 2004, s. 10.
- ↑ Battu, Alain Juppé démissionne du gouvernement. lefigaro.fr, 17 czerwca 2007. [dostęp 2016-04-13]. (fr.).
- ↑ Un triomphe pour Alain Juppé. 20minutes.fr, 20 marca 2008. [dostęp 2016-04-13]. (fr.).
- ↑ Communiqué de la Présidence de la République. elysee.fr, 14 listopada 2010. [dostęp 2016-04-13]. (fr.).
- ↑ Les résultats: Résultats provisoires de la Primaire ouverte de la droite et du centre. primaire2016.org. [dostęp 2016-11-29]. (fr.).
- ↑ Les résultats: Résultats provisoires de la Primaire ouverte de la droite et du centre. primaire2016.org. [dostęp 2016-11-29]. (fr.).
- ↑ Pour Juppé, Les Républicains, c’est fini!. leparisien.fr, 3 stycznia 2019. [dostęp 2019-01-05]. (fr.).
- ↑ Alain Juppé, Jacques Mézard et François Pillet prêtent serment à l’Élysée pour le Conseil constitutionnel. europe1.fr, 11 marca 2019. [dostęp 2011-03-21]. (fr.).
- ↑ M.P. z 2000 r. nr 23, poz. 477.
- 1 2 Tous les gouvernements depuis 1958. assemblee-nationale.fr. [dostęp 2016-04-13]. (fr.).
Bibliografia
- Alain Juppé na stronie Zgromadzenia Narodowego XII kadencji. [dostęp 2016-04-13]. (fr.).