Pierre Bérégovoy
Data i miejsce urodzenia

23 grudnia 1925
Déville-lès-Rouen

Data i miejsce śmierci

1 maja 1993
Nevers

Premier Francji
Okres

od 2 kwietnia 1992
do 29 marca 1993

Przynależność polityczna

Partia Socjalistyczna

Poprzednik

Édith Cresson

Następca

Édouard Balladur

Odznaczenia

Pierre Bérégovoy (ur. 23 grudnia 1925 w Déville-lès-Rouen, zm. 1 maja 1993 w Nevers) – francuski polityk i samorządowiec, działacz Partii Socjalistycznej, parlamentarzysta i minister w kilku rządach, premier Francji w latach 1992–1993.

Życiorys

Urodził się jako syn Adriena, który wyemigrował z Imperium Rosyjskiego w okresie rewolucji, oraz Francuzki Hélène. Był wychowywany głównie przez babkę. Ukończył szkołę podstawową i uzyskał kwalifikacje zawodowe, po czym na początku lat 40. podjął pracę w przewoźniku kolejowym SNCF. W trakcie II wojny światowej aktywnie uczestniczył w ruchu oporu. Uzyskał później dyplom z zakresu organizacji pracy na wydziale prawa w Strasburgu. W latach 1950–1978 pozostawał pracownikiem przedsiębiorstwa energetycznego Gaz de France.

Był działaczem Francuskiej Sekcji Międzynarodówki Robotniczej i Zjednoczonej Partii Socjalistycznej. W 1969 dołączył do nowo powołanej Partii Socjalistycznej, pełnił w niej funkcję sekretarza krajowego do spraw społecznych i kontaktów zewnętrznych. Od 1978 do 1981 wchodził w skład Rady Gospodarczej i Społecznej. Był bliskim współpracownikiem François Mitterranda i aktywnym uczestnikiem jego kampanii prezydenckich w 1974 i 1981. Po jego zwycięstwie od 1981 do 1982 pełnił funkcję sekretarza generalnego administracji prezydenckiej.

W 1983 został wybrany na mera Nevers, a w 1985 na radnego departamentu Nièvre (oba stanowiska zajmował do śmierci). W 1986 po raz pierwszy uzyskał mandat posła do Zgromadzenia Narodowego, utrzymywał go w wyborach w 1988 i 1993.

Od czerwca 1982 do lipca 1984 był ministrem spraw społecznych i solidarności narodowej w dwóch gabinetach, którymi kierował Pierre Mauroy. Następnie do marca 1986 stał na czele resortu gospodarki, finansów i budżetu u Laurenta Fabiusa. Do administracji rządowej powrócił po dwóch latach po ponownym zwycięstwie socjalistów. Od maja 1988 do kwietnia 1992 ponownie sprawował urząd ministra gospodarki, finansów i budżetu, będąc jednocześnie ministrem stanu w rządach Michela Rocarda i Édith Cresson.

W kwietniu 1992 objął urząd premiera, sprawując go do marca 1993. W ostatnim miesiącu pełnienia tej funkcji kierował jednocześnie ministerstwem obrony. Na czele francuskiego rządu stanął, zastępując niepopularną Édith Cresson, która ustąpiła po porażce lewicy w wyborach regionalnych. Stanowisko premiera objął w czasie kryzysu w Partii Socjalistycznej, której notowania obniżały ujawniane skandale finansowe. Przeprowadzone w marcu 1993 wybory parlamentarne przyniosły klęskę prowadzonym przez premiera socjalistom, którzy utracili około 80% miejsc w niższej izbie parlamentu.

1 maja 1993, kilka tygodni po opuszczeniu Hôtelu Matignon, Pierre Bérégovoy zastrzelił się w Nevers. Przeprowadzone postępowanie wykazało, że polityk popełnił samobójstwo. Wersję udziału osób trzecich wykluczali również członkowie jego rodziny. Były premier nie pozostawił żadnego listu. Wskazywano jednak, że polityk znajdował się w depresji, wynikającej z przegranych wyborów, ale również z objęcia go postępowaniem dotyczącym uzyskania nieoprocentowanej pożyczki od zaprzyjaźnionego przedsiębiorcy.

W późniejszych latach pojawiły się w publicystyce teorie alternatywne; ich autorzy stawiali tezę o zabójstwie byłego premiera, którego przyczyną miała być chęć ukrycia skandali politycznych. Wersję tę obalali inni dziennikarze (m.in. dokumentalista Laurent Delahousse), nie znalazła ona również potwierdzenia u krewnych polityka.

Odznaczony Orderem Narodowym Zasługi I klasy.

Życie prywatne

Od 1948 był żonaty z Gilberte, miał dwie córki i syna.

Skład rządu Pierre’a Bérégovoy

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 Pierre Bérégovoy. linternaute.com. [dostęp 2017-08-18]. (fr.).
  2. 1 2 3 4 5 6 Pierre Bérégovoy. economie.gouv.fr. [dostęp 2017-08-18]. (fr.).
  3. ↑ Pierre Bérégovoy. assemblee-nationale.fr. [dostęp 2017-08-18]. (fr.).
  4. 1 2 3 Tous les gouvernements depuis 1958. assemblee-nationale.fr. [dostęp 2017-08-18]. (fr.).
  5. 1 2 In French Ex-Premier's Suicide, Cries of 'J'Accuse'. nytimes.com, 4 maja 1993. [dostęp 2017-08-18]. (ang.).
  6. ↑ Teorie takie stawiali Dominique Labarrière w publikacji Cet homme a été assassiné – La mort de Bérégovoy – Enquête sur l’enquête z 2003 oraz Éric Raynaud w publikacji Un crime d’État? La mort étrange de Pierre Bérégovoy z 2008.
  7. ↑ „Un jour, un destin”: „Pierre Bérégovoy: La vérité sur ses derniers jours”. telleestmatele.com, 1 maja 2009. [dostęp 2017-08-18]. (fr.).
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.