winowajca (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˌvʲĩnɔˈvajʦ̑a], AS: [vʹĩnovai ̯ca], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.• akc. pob.
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) ten, kto zawinił, kto popełnił występek, kto zrobił coś złego
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik winowajca winowajcy dopełniacz winowajcy winowajców celownik winowajcy winowajcom biernik winowajcę winowajców narzędnik winowajcą winowajcami miejscownik winowajcy winowajcach wołacz winowajco winowajcy - przykłady:
- (1.1) I odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom.
- (1.1) Trzeba jak najszybciej znaleźć winowajcę i go ukarać.
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) schwytać / ukarać winowajcę
- synonimy:
- antonimy:
- (1.1) niewinny
- hiperonimy:
- (1.1) sprawca
- hiponimy:
- (1.1) współwinowajca
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. wina ż
- forma żeńska winowajczyni ż
- czas. winić ndk., zawinić dk., obwinić dk., obwiniać ndk.
- przym. winny
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) culprit, wrongdoer
- azerski: (1.1) günahkar
- białoruski: (1.1) віноўнік m
- bułgarski: (1.1) виновник m
- czeski: (1.1) viník m
- niemiecki: (1.1) Schuldige m
- rosyjski: (1.1) виновник m
- ukraiński: (1.1) винува́тець m
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.