turecczyzna (język polski)
- wymowa:
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) język turecki
- (1.2) ogół rzeczy pochodzących z Turcji lub wykonywanych na sposób turecki
- (1.3) postawa charakteryzujący się zapatrzeniem w osiągnięcia kultury tureckiej
- odmiana:
- (1.1-3)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik turecczyzna turecczyzny dopełniacz turecczyzny turecczyzn celownik turecczyźnie turecczyznom biernik turecczyznę turecczyzny narzędnik turecczyzną turecczyznami miejscownik turecczyźnie turecczyznach wołacz turecczyzno turecczyzny - przykłady:
- (1.1) W Palestynie turecczyzna wcale się nie zadomowiła.
- (1.2) Wzbraniał się przed wpuszczeniem do domu całej tej turecczyzny, w której jego żona była zakochana.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) turecki
- antonimy:
- hiperonimy:
- (1.1) język
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- przym. turecki
- rzecz. Turek mos/mrz/ż, turecki mrz, turcyzm mrz, Turcja ż
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- pol. turecki + -yzna
- uwagi:
- (1.1) zobacz też: angielszczyzna • arabszczyzna • białoruszczyzna • bułgarszczyzna • chińszczyzna • chorwacczyzna • czeszczyzna • francuszczyzna • greczyzna • hiszpańszczyzna • hebrajszczyzna • niemczyzna • polszczyzna • portugalszczyzna • ruszczyzna • słowacczyzna • słoweńszczyzna • turecczyzna • ukraińszczyzna • węgierszczyzna • włoszczyzna
- tłumaczenia:
- (1.1) zobacz listę tłumaczeń w haśle: turecki
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.