tercja (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˈtɛrʦ̑ʲja], AS: [tercʹi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) muz. interwał o wielkości 3 lub 4 półtonów; zob. też tercja (interwał) w Wikipedii
- (1.2) typogr. druk. w systemie miar typograficznych Didota stopień czcionki odpowiadający szesnastu punktom (6,0144 mm)[1]
- odmiana:
- (1.1-2) [2]
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik tercja tercje dopełniacz tercji tercji celownik tercji tercjom biernik tercję tercje narzędnik tercją tercjami miejscownik tercji tercjach wołacz tercjo tercje - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) tercja wielka • tercja mała
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. tercjan m, Tercjusz m, tercjarz m, tercjarstwo n, tercet m, tercjarka ż
- przym. tercjowy, tercjarski
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- (1.1-2) łac. tertia → trzecia[2]
- uwagi:
- zob. dwutercja
- tłumaczenia:
- bułgarski: (1.1) терца ż
- esperanto: (1.1) tercio, trito
- niderlandzki: (1.1) terts
- niemiecki: (1.1) Terz ż
- źródła:
- ↑ Hasło „Didot” w: Jacek Mrowczyk, Niewielki słownik typograficzny, Czysty Warsztat, 2008, ISBN 978-83-89945-20-4, s. 54.
- 1 2
Hasło „tercja” w: Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.