szparki (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˈʃparʲci], AS: [šparʹḱi], zjawiska fonetyczne: zmięk.
-
- znaczenia:
przymiotnik
rzeczownik, forma fleksyjna
- (2.1) M., B., W. lm od: szparka
- odmiana:
- (1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mos/mzw mrz ż n mos nmos mianownik szparki szparka szparkie szparcy szparkie dopełniacz szparkiego szparkiej szparkiego szparkich celownik szparkiemu szparkiej szparkiemu szparkim biernik szparkiego szparki szparką szparkie szparkich szparkie narzędnik szparkim szparką szparkim szparkimi miejscownik szparkim szparkiej szparkim szparkich wołacz szparki szparka szparkie szparcy szparkie - przykłady:
- (1.1) Tłum w mgnieniu oka rozpierzchnął się na boki, po to tylko, by ujawnić Jaskra, nadchodzącego szparkim krokiem, przy dźwiękach lutni[1].
- (1.1) Ja jestem czujna, ja jestem zwarta, ja jestem szparka, ja sekretarka[2].
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) żwawy, szybki, prędki, wartki
- (1.2) skory, popędliwy, porywczy, krewki
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. szparkość
- przysł. szparko
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- białoruski: (1.1) шпаркі
- źródła:
- ↑ Andrzej Sapkowski, Miecz przeznaczenia, 1992, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
- ↑ Z piosenki Szparka sekretarka Maryli Rodowicz.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.