pętca (język polski)

wymowa:
[uwaga 1] IPA: [ˈpɛ̃ntʦ̑a], AS: [pẽntca], zjawiska fonetyczne: nazal.• asynch. ę 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) st.pol. rzemień przytrzymujący ptaka łownego[1]
odmiana:
przykłady:
(1.1) Sokolnik spuścił ptaka z pętcy.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) dłużec, pęca, pęciny
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. pęto n, pętanie n
czas. pętać ndk.
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
  1. ↑ jeśli nie zaznaczono inaczej, jest to wersja odpowiadająca współczesnym standardom języka ogólnopolskiego
tłumaczenia:
źródła:
  1. ↑ publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „pętca” w: Zygmunt Gloger, Encyklopedia staropolska, 1900–1903.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.