sokolnik (język polski)
sokolnik (1.1)
- wymowa:
- IPA: [sɔˈkɔlʲɲik], AS: [sokolʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) osoba zajmująca się hodowlą i układaniem ptaków drapieżnych do polowania oraz polowaniem z nimi[1]
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik sokolnik sokolnicy dopełniacz sokolnika sokolników celownik sokolnikowi sokolnikom biernik sokolnika sokolników narzędnik sokolnikiem sokolnikami miejscownik sokolniku sokolnikach wołacz sokolniku sokolnicy - przykłady:
- (1.1) Sokolnicy polowali dawniej głównie na ptactwo i zające.
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) być / stać się sokolnikiem • uczyć się na sokolnika • pełnić funkcję sokolnika
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. sokół m, sokolik m, sokolnictwo n, sokolniczy m
- forma żeńska sokolniczka ż
- przym. sokolniczy, sokoli
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- (1.1) pol. sokół + -nik
- uwagi:
- por. sokolniczy
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) falconer
- arabski: (1.1) صقار m
- białoruski: (1.1) сакольнік m
- fiński: (1.1) haukkametsästäjä
- francuski: (1.1) fauconnier m
- hiszpański: (1.1) halconero m
- łaciński: (1.1) falconarius m
- niemiecki: (1.1) Falkner m, Falkenjäger m
- nowogrecki: (1.1) γερακάρης m, ιερακοτρόφος m
- rosyjski: (1.1) сокольник m
- szwedzki: (1.1) falkenerare w
- włoski: (1.1) falconiere m
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.