półprzewodnik (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˌpuwpʃɛˈvɔdʲɲik], AS: [puu̯pševodʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk.• utr. dźw.• akc. pob.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) fiz. ciało stałe będące przewodnikiem, o oporze większym niż w metalach, a mniejszym niż w dielektrykach; zob. też półprzewodniki w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik półprzewodnik półprzewodniki dopełniacz półprzewodnika półprzewodników celownik półprzewodnikowi półprzewodnikom biernik półprzewodnik półprzewodniki narzędnik półprzewodnikiem półprzewodnikami miejscownik półprzewodniku półprzewodnikach wołacz półprzewodniku półprzewodniki - przykłady:
- (1.1) Cechą charakterystyczną półprzewodników jest przerwa energetyczna.
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) półprzewodnik samoistny • półprzewodnik domieszkowany • półprzewodnik typu n/p • półprzewodnik organiczny
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. półprzewodnictwo n
- przym. półprzewodnikowy
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- pol. pół + przewodnik
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) semiconductor
- arabski: (1.1) شبه موصل
- baskijski: (1.1) erdieroale
- czeski: (1.1) polovodič m
- francuski: (1.1) semi-conducteur m
- hiszpański: (1.1) semiconductor m
- niemiecki: (1.1) Halbleiter m
- nowogrecki: (1.1) ημιαγωγός m
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.