orzecznik (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ɔˈʒɛʧ̑ʲɲik], AS: [ožečʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (2.1) jęz. nieczasownikowa część orzeczenia imiennego; zob. też orzecznik w Wikipedii
- odmiana:
- (1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik orzecznik orzecznicy dopełniacz orzecznika orzeczników celownik orzecznikowi orzecznikom biernik orzecznika orzeczników narzędnik orzecznikiem orzecznikami miejscownik orzeczniku orzecznikach wołacz orzeczniku orzecznicy - (2)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik orzecznik orzeczniki dopełniacz orzecznika orzeczników celownik orzecznikowi orzecznikom biernik orzecznik orzeczniki narzędnik orzecznikiem orzecznikami miejscownik orzeczniku orzecznikach wołacz orzeczniku orzeczniki - przykłady:
- (1.1) Kiedy jesteś na zwolnieniu lekarskim, musisz liczyć się z możliwością wezwania do orzecznika ZUS.
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) orzecznik lekarski ZUS • lekarz orzecznik • wezwanie do orzecznika
- (2.1) orzecznik przymiotnikowy / orzecznik przymiotny • orzecznik rzeczownikowy / orzecznik rzeczowny
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. orzeczenie n
- forma żeńska orzeczniczka ż
- przym. orzecznikowy
- czas. orzekać ndk., orzec dk.
- przysł. orzecznikowo
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- hiszpański: (2.1) atributo m (parte de una oración atributiva)
- niemiecki: (2.1) Prädikativ n
- nowogrecki: (2.1) κατηγορούμενο n
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.