okuń (język polski)
okunie (1.1)
- wymowa:
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
- (1.1) daw. icht. Perca fluviatilis Linnaeus[1], okoń[2]
- (1.2) daw. kulin. potrawa z okunia (1.1)
- odmiana:
- (1.1-2)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik okuń okunie dopełniacz okunia okuni celownik okuniowi okuniom biernik okunia okunie narzędnik okuniem okuniami miejscownik okuniu okuniach wołacz okuniu okunie - przykłady:
- (1.2) Ojciec Kapelan jadł tymczasem piwo z miodem, a nam zwykłe roznoszono potrawy: okuń, szczupak po żydowsku, łamańce z makiem, gruszki, kasza perłowa z makowém mlékiem i różne inne przysmaki, kolejno następowały[3].
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) okoń, okoń pospolity
- antonimy:
- hiperonimy:
- (1.1) ryba
- (1.2) potrawa
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. okoń mzw
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- prasł. *okunjь[4]
- uwagi:
- (1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Ryby
- (1.2) zobacz też: Indeks:Polski - Jedzenie
- tłumaczenia:
- (1.1) zobacz listę tłumaczeń w haśle: okoń
- źródła:
- ↑
Hasło „Perca fluviatilis” w: Wikispecies – otwarty, wolny katalog gatunków, Wikimedia. - ↑ Hasło „okuń” w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
- ↑ Kleofas Fakund Pasternak, Pan Walery (wyd. 1831)
- ↑ Hasło „okoń” w: Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.