obręcz (język polski)

obręcz (1.1)

obręcz (1.6)

wymowa:

IPA: [ˈɔbrɛ̃n͇ʧ̑], AS: [obrẽṇč], zjawiska fonetyczne: udziąs.• nazal.• asynch. ę  ​

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) sztywny pas z połączonymi końcami, opasujący coś

(1.2) kolej. część zestawu kołowego

(1.3) anat. część półkuli mózgu; zob. też obręcz (neuroanatomia) w Wikipedii

(1.4) anat. struktura kostna podpierająca mięśnie kończyny górnej; zob. też obręcz kończyny górnej w Wikipedii

(1.5) stomat. zgrubienia szkliwa okolicy szyjki zęba

(1.6) sport. przyrząd gimnastyczny w kształcie okręgu; zob. też obręcz (gimnastyka) w Wikipedii

odmiana:

(1.1-6)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	obręcz	obręcze
dopełniacz	obręczy	obręczy
celownik	obręczy	obręczom
biernik	obręcz	obręcze
narzędnik	obręczą	obręczami
miejscownik	obręczy	obręczach
wołacz	obręczy	obręcze

przykłady:

(1.1) W ostatnim cyrkowym spektaklu treser nakazał tygrysom skoczyć przez płonącą obręcz.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. obrączkowiec m, obrączkowanie n, zaobrączkowanie n

zdrobn. obrączka ż

czas. obrączkować ndk., zaobrączkować dk., obręczować ndk.

przym. obręczowy, obrączkowy

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

zob. też obręcz w Wikipedii

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) hoop, (beczki) (barrel) hoop / band, (koła) (wheel) rim; (1.6) hoop
• chiński standardowy: (1.1) 带 (dài)
• francuski: (1.2) bandage m
• jidysz: (1.1) אָבאָד m (obod) (beczki, koła)
• niemiecki: (1.1) Reifen m
• rosyjski: (1.1) кольцо n; (1.6) обруч m
• ukraiński: (1.1) кільце n; (1.6) обруч m
• wilamowski: (1.1) rāfa m, raofa m, rafa m

źródła: