naganiacz (język polski)

wymowa:

IPA: [naˈɡãɲaʧ̑], AS: [nagãńač], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal. ​

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) środ. łow. osoba naganiająca zwierzynę w kierunku stanowisk myśliwych podczas polowania

(1.2) pot. przen. osoba zajmująca się nakłanianiem lub zmuszaniem innych osób do jakichś działań; zob. też naganiacz w Wikipedii

odmiana:

(1.1-2)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	naganiacz	naganiacze
dopełniacz	naganiacza	naganiaczów / naganiaczy
celownik	naganiaczowi	naganiaczom
biernik	naganiacza	naganiaczów / naganiaczy
narzędnik	naganiaczem	naganiaczami
miejscownik	naganiaczu	naganiaczach
wołacz	naganiaczu	naganiacze

przykłady:

(1.1) Znajdujący się na ambonie myśliwy strzelił omyłkowo do idącego przez pole kukurydzy naganiacza, śmiertelnie go raniąc.^[1]

(1.2) …wystarczy, aby naganiacz otumanił kogoś, iż polecany adwokat ma „dojścia”, „wejścia” czy „układy”, aby ofiara takich zabiegów była przekonana, iż posłano ją do tego „najlepszego”.^[2]

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.2) werbownik

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. naganka ż, nagonka ż, naganianie n

czas. naganiać ndk., nagonić dk.

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

(1.1) por. naganka • nagonka

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) beater; (1.2) tout (nakłaniający do prostytucji)
• czeski: (1.1) honec m
• esperanto: (1.1) ĉaspelanto
• hiszpański: (1.1) batidor m; (1.2) gancho m
• niemiecki: (1.1) Treiber m; (1.2) Promoter m, Werber m

źródła: