milczenie (język polski)

wymowa:
​, IPA: [mʲilˈʧ̑ɛ̃ɲɛ], AS: [mʹilčẽńe], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.• -ni…
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) nieodzywanie się, niemówienie
(1.2) rzecz. odczas. od milczeć
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Naczelnik, tęgi, rudobrody Niemiec, nakazawszy im znakiem milczenie, począł następnie nasłuchiwać.[1]
składnia:
kolokacje:
(1.1) zachować / zachowywać / nakazać / nakazywać milczenie • zmusić / zmuszać do milczenia • milczenie o czymś
synonimy:
antonimy:
(1.1) mowa, niemilczenie
(1.2) mówienie, niemilczenie
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. zamilknięcie n, milczek m, zmilczenie n, zmilczanie n, przemilczenie n, milkliwość ż
czas. milknąć, przemilczeć, milczeć ndk., zamilknąć dk., zmilczeć dk., zmilczać ndk.
przym. milczący, milkliwy
związki frazeologiczne:
mowa jest srebrem, a milczenie złotem • zapuścić kurtynę milczenia / zapuszczać kurtynę milczenia • grobowe milczenie • milczenie owiec • zmowa milczenia • milczenie bliższe chytrości niż dobroci • milczenie Buddy • milczenie skarb wszelkiej polityki • albo milczeć, albo co lepszego mówić nad milczenie • milczenie głupiego uda za mądrego • przerywać milczenie
etymologia:
uwagi:
zob. też milczenie w Wikicytatach
tłumaczenia:
źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.