kunktatorstwo (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˌkũŋktaˈtɔrstfɔ], AS: [kũŋktatorstfo], zjawiska fonetyczne: utr. dźw.• nazal.• -nk- • akc. pob.
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj nijaki
- (1.1) psych. świadome zwlekanie ze zrobieniem czegoś, co nie jest przyjemne
- odmiana:
- przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) odwlekanie, zwlekanie
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- (1.1) prokrastynacja
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. kunktator m, kunktatorka ż
- przym. kunktatorski
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- pol. kunktator < łac. cunctator, utworzone od łac. cunctari → wahać się, zwlekać[1]
- uwagi:
- (1.1) por. taktyka Fabiusza
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) procrastination
- źródła:
- ↑ Hasło „kunktator, kunktatorstwo” w: Władysław Kopaliński, Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych, De Agostini Polska.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.