kobyła (język polski)

kobyła (1.1)

wymowa:

IPA: [kɔˈbɨwa], AS: [kobyu̯a] ​

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) zool. klacz, samica konia

(1.2) pot. rzecz, szczególnie utwór literacki, o bardzo dużych rozmiarach

(1.3) środ. uczn. stud. przedmiot o wielkiej objętości materiału; egzamin z tego przedmiotu

(1.4) pot. pejor. kobieta dużego wzrostu, niezgrabna, bez wdzięku

(1.5) daw. przen. bot. gatunek śliwki^[1]

odmiana:

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	kobyła	kobyły
dopełniacz	kobyły	kobył
celownik	kobyle	kobyłom
biernik	kobyłę	kobyły
narzędnik	kobyłą	kobyłami
miejscownik	kobyle	kobyłach
wołacz	kobyło	kobyły

przykłady:

(1.2) Dzieciakom i młodzieży podsuwa się nudne kobyły zamiast interesujących książek^[2].

(1.3) Tak jest na każdej uczelni. Wszędzie są „kobyły”, których nie zdasz inaczej jak tylko poprzez uczciwą i solidną naukę^[2].

składnia:

(1.2) używa się też jako przydawki rzeczownikowej: przedmiot kobyła

kolokacje:

synonimy:

(1.1) klacz

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

zdrobn. kobyłka ż

przym. kobyli, kobylasty

związki frazeologiczne:

czekaj tatka latka, aż kobyłę wilki zjedzą • jeździć jak na łysej kobyle

etymologia:

uwagi:

(1.2) por. cegła

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) mare
• baskijski: (1.1) behor
• białoruski: (1.1) кабыла ż
• francuski: (1.1) jument ż
• hiszpański: (1.1) yegua ż; (1.4) maritornes ż
• kaszubski: (1.1) kòbëła ż, kòbła ż
• niemiecki: (1.1) Stute ż
• nowogrecki: (1.1) φοράδα ż, αλόγα ż; (1.4) φοράδα ż, αλόγα ż
• rosyjski: (1.1) кобыла ż
• ukraiński: (1.1) кобила ż
• wilamowski: (1.1) kȫwuł ż, köwuł ż
• włoski: (1.1) cavalla ż, giumenta ż; (1.2) mattone m

źródła: