kic (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ciʦ̑], AS: [ḱic], zjawiska fonetyczne: zmięk.
-
- znaczenia:
wykrzyknik
- (1.1) wyraz (często dwukrotnie powtarzany) nazywający czynność skoku z ugiętych nóg, jak u zająca, królika, wiewiórki i innych zwierząt
w użyciu czasownikowym
- (2.1) kicać, kicnąć
- odmiana:
- nieodm.
- przykłady:
- (1.1) Kic, kic! Zobacz jaki śliczny króliczek.
- (2.1) Zając kic, kic i tyleśmy go widzieli.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) hyc
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. kicanie n, kicnięcie n, kicadło n, kicadełko n, kicacz m, pokicanie n
- czas. kicać ndk., kicnąć dk., pokicać dk.
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- źródła:
kic (język aczoli)
kic (1.1)
- wymowa:
- znaczenia:
rzeczownik
- (1.1) ent. pszczoła
- odmiana:
- przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) bong kic
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.