fatum (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˈfatũm], AS: [fatũm], zjawiska fonetyczne: nazal.
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj nijaki
- (1.1) nieuchronny los, zwłaszcza zły
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik fatum fata[1] dopełniacz fatum fatów celownik fatum fatom biernik fatum fata narzędnik fatum fatami miejscownik fatum fatach wołacz fatum fata - lub[1] nieodm.,
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik fatum fatum dopełniacz fatum fatum celownik fatum fatum biernik fatum fatum narzędnik fatum fatum miejscownik fatum fatum wołacz fatum fatum - przykłady:
- (1.1) Przeklinając swoje fatum musiałem zrezygnować z całej ojcowizny.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. fatalista mos, fatalistka ż, fatalność ż
- przym. fatalny
- przysł. fatalnie
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- łac. fatum[2] → wróżba, wola bogów; los, nieszczęście
- uwagi:
- tłumaczenia:
- francuski: (1.1) fatum m
- hiszpański: (1.1) hado m
- łaciński: (1.1) fatum n
- niemiecki: (1.1) Schicksal n
- rosyjski: (1.1) фатум n
- włoski: (1.1) fato m
- źródła:
fatum (język francuski)
- wymowa:
- IPA: /fa.tɔm/
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
fatum (język łaciński)
- wymowa:
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj nijaki
- (1.1) los, przeznaczenie
- odmiana:
- (1.1) fātum, fātī (deklinacja II)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik fātum fāta dopełniacz fātī fātōrum celownik fātō fātīs biernik fātum fāta ablatyw fātō fātīs wołacz fātum fāta - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- przym. fatalis
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.