dzwoniec (język polski)
dzwoniec (1.1)
- wymowa:
- IPA: [ˈʣ̑vɔ̃ɲɛʦ̑], AS: [ʒvõńec], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
- (1.1) ornit. oliwkowozielony ptak wielkości wróbla; zob. też dzwoniec w Wikipedii
- odmiana:
- przykłady:
- (1.1) Marzeniem jest wszystkich miasteczkowych ptaszników zastawiać w tym zakątku sidła na wilgi, kraski, dzwońce, drozdy, jemiołuchy – dostęp wszakże do pustelni równie trudny od strony wody, jak lądu[1].
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. dzwon mrz
- związki frazeologiczne:
- oskubać jak dzwońca[2]
- etymologia:
- uwagi:
- (1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Ptaki
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) greenfinch
- baskijski: (1.1) txorru
- fiński: (1.1) viherpeippo
- niemiecki: (1.1) Grünling m
- szwedzki: (1.1) grönfink w
- źródła:
- ↑ W. Gomulicki: Wspomnienia niebieskiego mundurka
- ↑ Włodzimierz Wysoczański, Opozycja homo – animal z perspektywy reguł postępowania (na materiale frazemów wybranych języków), „Acta Universitatis Wratislaviensis” no 2282, Język a Kultura, t. 16, Wrocław 2001, s. 89.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.