deklinacja słaba (język polski)
- wymowa:
- , IPA: [ˌdɛklʲĩˈnaʦ̑ʲja ˈswaba], AS: [deklʹĩnacʹi ̯a su̯aba], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.• akc. pob.
- znaczenia:
fraza rzeczownikowa, rodzaj żeński
- (1.1) gram. rodzaj odmiany przez przypadki w gramatykach niektórych językow, np. niemieckim, islandzkim
- odmiana:
- (1.1) związek zgody,
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik deklinacja słaba deklinacje słabe dopełniacz deklinacji słabej deklinacji słabych celownik deklinacji słabej deklinacjom słabym biernik deklinację słabą deklinacje słabe narzędnik deklinacją słabą deklinacjami słabymi miejscownik deklinacji słabej deklinacjach słabych wołacz deklinacjo słaba deklinacje słabe - przykłady:
- (1.1) Rzeczowniki rodzaju męskiego ulegające deklinacji słabej końcówkę -n lub -en otrzymują zarówno w liczbie pojedynczej (z wyjątkiem mianownika), jak i w liczbie mnogiej.[1]
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- (1.1) deklinacja
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- zobacz też: deklinacja słaba • deklinacja mocna • deklinacja mieszana
- tłumaczenia:
- niemiecki: (1.1) schwache Deklination ż
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.