dżentelmen (język polski)

wymowa:
IPA: [ʤ̑ɛ̃nˈtɛlmɛ̃n], AS: [ǯẽntelmẽn], zjawiska fonetyczne: nazal.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) mężczyzna nienaganny pod względem form towarzyskich, taktowny, honorowy, godny zaufania, kulturalny, dobrze wychowany, uprzejmy, postępujący szlachetnie[1][2], zob. też dżentelmen w Wikipedii
(1.2) mężczyzna wytworny, elegancko ubrany, elegancki[2]
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Dżentelmen nie zostawia damy bez odpowiedzi.[3]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
gentleman
antonimy:
cham
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. gentleman m
przym. dżentelmeński
przysł. dżentelmeńsko
związki frazeologiczne:
etymologia:
ang. gentlemanszlachcic < ang. gentleszlachetny, st.franc. gentilszlachetny, z dobrej rodziny, łac. gentilis → należący do tej samej rodziny < łac. gensród, klan + ang. manczłowiek[1][4]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1 2 Władysław Kopaliński, Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych, De Agostini Polska.
  2. 1 2 publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „dżentelmen” w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  3. Tadeusz Dołęga-Mostowicz, Pamiętnik pani Hanki
  4. Hasło „gentleman” w: Online Etymology Dictionary.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.