bojać się (język polski)

wymowa:

​

znaczenia:

czasownik zwrotny niedokonany

(1.1) st.pol. (dziś gw.) bać się^[1]

odmiana:

przykłady:

(1.1) Jakże, cała wieś się jej bojała; już pono niejeden poczuł na sobie moc jej złych ślepiów, niejednego już pokręciło albo rozchorzał, gdy nań urok rzuciła^[2] (sic!).

(1.1) Mówił będę, bo nasze prawo znam i naczalstwa się nie bojam, jeno wam, ciemnym baranom, łydy dygoczą przed bele łachmytkiem z urzędu^[2] (sic!).

(1.1) Z koni! Lód jest cienki. // – Tylko przy brzegu, we trzcinie – ocenił Dacre Silifant, uderzając w lodową skorupę obcasem. – Ale nawet i tu ma z półtora cala. Utrzyma konie jak nic, bojać się nie ma… // […]. Siwek Skellena pośliznął się […]. Skellen uderzył go ostrogami, zaklął znowu, tym razem klątwie zawtórował ostry chrup pękającego lodu^[3].

składnia:

(1.1) bojać się + D.

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

od prasł. *bojati sę, źródłosłów dla ściągniętego pol. bać się

w źródłach staropolskich wariant ten dominował na północy, natomiast na południu dominował wariant bać się^[1]

współcześnie zachowane w niektórych gwarach północnych^[1]

uwagi:

tłumaczenia:

(1.1) zobacz listę tłumaczeń w haśle: bać się

źródła: