bliźniaczy (język polski)
bliźniacze (1.2) muszelki
- wymowa:
- IPA: [blʲiʑˈɲaʧ̑ɨ], AS: [blʹiźńačy], zjawiska fonetyczne: zmięk.
- znaczenia:
przymiotnik
- (1.1) związany z bliźniętami, odnoszący się do bliźniąt
- (1.2) bardzo podobny, identyczny – wobec każdej z dwóch rzeczy
- odmiana:
- (1.1-2)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mos/mzw mrz ż n mos nmos mianownik bliźniaczy bliźniacza bliźniacze bliźniaczy bliźniacze dopełniacz bliźniaczego bliźniaczej bliźniaczego bliźniaczych celownik bliźniaczemu bliźniaczej bliźniaczemu bliźniaczym biernik bliźniaczego bliźniaczy bliźniaczą bliźniacze bliźniaczych bliźniacze narzędnik bliźniaczym bliźniaczą bliźniaczym bliźniaczymi miejscownik bliźniaczym bliźniaczej bliźniaczym bliźniaczych wołacz bliźniaczy bliźniacza bliźniacze bliźniaczy bliźniacze nie stopniuje się - przykłady:
- (1.2) Wyglądała teraz zupełnie jak jej bliźniacza siostra, Hekate[1].
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. bliźnię n, bliźniak m, bliźniaczka ż, bliźni m, bliźniaczość ż, Bliźniak mos, Bliźnięta nmos, bliźniakowanie n
- przysł. bliźniaczo
- przym. bliźni
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- źródła:
- ↑ Witold Jabłoński, Dzieci nocy, 2001, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.