auctor (język łaciński)
- wymowa:
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) sprawca, inicjator, prekursor, autor
- (1.2) protoplasta, założyciel
- (1.3) pisarz, mistrz
- odmiana:
- (1.1) auctor, auctoris (deklinacja III, paradygmat I spółgłoskowy)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik auctor auctorēs dopełniacz auctoris auctorum celownik auctorī auctoribus biernik auctorem auctorēs ablatyw auctore auctoribus wołacz auctor auctorēs - przykłady:
- (1.1) Cum signum manu sua daret omnes legiones Romanae quae adfuerunt proelii victi situm eo ducente in urbem oppugnandam duce auctore introiverunt. → Gdy dał znak swoją ręką, wszystkie legiony rzymskie, które wtedy były w pobliżu miejsca wygranej bitwy pod jego dowództwem, wkroczyły za sprawą wodza do miasta przeznaczonego do zdobycia.
- (1.1) Hic vir a civibus auctor eius profectus putatur. → Ten mąż jest uważany przez obywateli za sprawcę jego sukcesu.
- (1.3) Itaque solum libris bonorum auctorum poematibusque horum pulcherrimis homo ali debet. → I tak właśnie człowiek powinien żywić się tylko książkami wprawnych mistrzów i ich najpiękniejszymi poematami.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- czas. augeo
- rzecz. auctoritas ż, auctus m
- przym. auctus
- związki frazeologiczne:
- (1.1) post mortem auctoris
- etymologia:
- łac. augeo
- uwagi:
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.