Faun (język polski)

Faun (1.1)
wymowa:
IPA: [fawn], AS: [fau̯n], zjawiska fonetyczne: u  ł 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy, nazwa własna

(1.1) mit. staroitalski bóg płodności o pół koziej posturze, bóstwo lasów górskich, opiekun pasterzy, który darzy płodnością ich stada i uczy uprawy roli; zob. też Faun w Wikipedii
odmiana:
przykłady:
(1.1) W mitologii rzymskiej odpowiednikiem Pana był Faun.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) Faunus
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. fauna ż, faun
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac. Faunus
uwagi:
tłumaczenia:
  • hiszpański: (1.1) Fauno m
  • niemiecki: (1.1) Faun m
  • nowogrecki: (1.1) Φαύνος m
źródła:

Faun (język niemiecki)

Faun (1.1)
wymowa:
IPA: [faʊ̯n]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) mit. Faun
odmiana:
(1)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. faunisch
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:

Faun (język słowacki)

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski żywotny

(1.1) mit. gr. Faun[1]
odmiana:
(1.1)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. faun m
przym. faunovský, faunský
przysł. faunovsky, faunsky
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:
  1. Hasło „Faun” w: Slovník súčasného slovenského jazyka A – G [Słownik współczesnego języka słowackiego A – G], gł. red. Klára Buzássyová i Alexandra Jarošová, Veda, vydavateľstvo Slovenskej akadémie vied, Bratysława 2006, ISBN 978-80-224-0932-4.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.