Dzeus (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˈʣ̑ɛus], AS: [ʒeus]
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
- (1.1) mit. gr. zob. Zeus
- odmiana:
- (1.1) blm,
przypadek liczba pojedyncza mianownik Dzeus dopełniacz Dzeusa celownik Dzeusowi biernik Dzeusa narzędnik Dzeusem miejscownik Dzeusie wołacz Dzeusie - przykłady:
- (1.1) Dzeus bezlitośnie karał zbrodniarzy, a zwłaszcza krzywoprzysięzców i świętokradców, jak Syzyfa, Tantala lub Iksjona.[1]
- (1.1) Atrybutami Dzeusa były pioruny, berło, egida, dąb i orzeł.
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) Dzeus Olimpijski • bóg Dzeus • boski / dostojny / groźny Dzeus • atrybut / kult / obrzęd ku czci / świątynia / wyrocznia Dzeusa • czcić Dzeusa • poświęcić Dzeusowi • mit o Dzeusie
- synonimy:
- (1.1) Zeus, Kronion, Kronida, Jowisz, Jupiter
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- (1.1) zobacz listę tłumaczeń w haśle: Zeus
- źródła:
- ↑ Michał Pietrzykowski, Mitologia starożytnej Grecji, Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, Warszawa 1979, s. 31.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.