atrybut (język polski)
- wymowa:
- IPA: [aˈtrɨbut], AS: [atrybut]
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) rzecz lub cecha typowa dla czegoś lub kogoś
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik atrybut atrybuty dopełniacz atrybutu atrybutów celownik atrybutowi atrybutom biernik atrybut atrybuty narzędnik atrybutem atrybutami miejscownik atrybucie atrybutach wołacz atrybucie atrybuty - przykłady:
- (1.1) Atrybutem największego z greckich bogów – Zeusa, zwanego gromowładnym – był piorun.
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) mieć/posiadać atrybut
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. atrybucik mrz, atrybucja ż
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- łac. attributus
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) attribute
- białoruski: (1.1) атрыбут m
- bułgarski: (1.1) атрибут m
- duński: (1.1) attribut w/n
- esperanto: (1.1) atributo
- francuski: (1.1) attribut
- hiszpański: (1.1) atributo
- kataloński: (1.1) atribut m
- norweski (bokmål): (1.1) attribut n
- norweski (nynorsk): (1.1) attribut n
- portugalski: (1.1) atributo
- rosyjski: (1.1) свойство, атрибут
- szwedzki: (1.1) attribut n
- ukraiński: (1.1) атрибут m, властивість ż
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.