קין (język hebrajski)

wymowa:

IPA: /ˈka.jin/

​

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski, nazwa własna

(1.1) bibl. Kain

odmiana:

przykłady:

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła:

קין (jidysz)

(1.1) קין

(1.2) קין

transliteracja:

YIVO: kin; polska: kin

transkrypcja:

(1.1-2) YIVO: kin; polska: kin

(1.3) YIVO: kayin; polska: kajin

(2.1) YIVO: kayin; polska: kajin

wymowa:

(1.1-2) IPA: /kin/; IPA: [kɪn]

(1.3) IPA: /ˈkajin/; IPA: [ˈkaɛ̯ɪn]

(2.1) IPA: /ˈkajin/; IPA: [ˈkaɛ̯ɪn]

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) anat. broda (część ciała), podbródek, szczęka

(1.2) podpałka, rozpałka, trzaska, drzazga, szczapa, szczapka

(1.3) złoczyńca, zbrodniarz, zabójca, morderca^[1]

rzeczownik, rodzaj męski, nazwa własna

(2.1) bibl. Kain^[2]

odmiana:

(1.1) lp קין; lm קינען

(1.2) lp קין; blm

(1.3) lp קין; lm קינס

(2.1) lp קין; blm

przykłady:

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

(1.2) rzecz. קינעלע

związki frazeologiczne:

(1.1) קינבאַק ż → szczęka

(1.1) קינביין m → szczęka^[3]

etymologia:

(1.1) śwn. kin, por. niem. Kinn^[4]

(1.2) śwn. kien, por. niem. Kien^[5]

(1.3) od (2.1)

(2.1) hebr. קין (kajin)

uwagi:

źródła: