Tachikawa Ki-94 I – prototypowy myśliwiec Cesarskiej Armii Japońskiej z czasów drugiej wojny światowej, przeznaczony do lotów na dużej wysokości. Jego głównym zadaniem miało być zwalczanie amerykańskich bombowców Boeing B-29 Superfortress, dokonujących strategicznych bombardowań celów w Japonii. Samolot charakteryzował się bardzo awangardową konstrukcją. Maszyna nie wyszła poza stadium drewnianej makiety.

Historia

21 września 1941 r. wzniósł się w powietrze po raz pierwszy amerykański bombowiec strategiczny B-29 Superfortress. Dowództwo Cesarskiej Armii Japońskiej dość szybko zdało sobie sprawę, obserwując działania amerykańskiego lotnictwa w Europie, że kolejnym celem strategicznych nalotów będą wyspy japońskie. Ich obrona spoczywała na barkach lotnictwa armii, ale nie dysponowało ono samolotami zdolnymi do podjęcia walki z silnie uzbrojonymi i operującymi na dużych wysokościach bombowcami.

Aby temu zaradzić, Wydział Techniczny Sił Powietrznych opracował w sierpniu 1942 r. wstępne założenia techniczne dla jednosilnikowego myśliwca przechwytującego, charakteryzującego się dużym zasięgiem, silnym uzbrojeniem, prędkością rzędu 750-800 km/h i pułapem operacyjnym 13000 metrów. Jak na możliwości japońskiego przemysłu lotniczego były to wymagania zbyt wysokie.

W zaistniałej sytuacji przedstawiciele wytwórni Nakajima i Tachikawa - wybranych do realizacji projektu w porozumieniu z Wydziałem Technicznym - zweryfikowali charakterystykę nowej maszyny pod kątem własnych możliwości. Efektem prac inżynierów Nakajimy był klasyczny, jednosilnikowy myśliwiec Nakajima Ki-87. Konstruktorzy Tachikawy podeszli do problemu w całkowicie odmienny sposób. Zaprojektowali bardzo awangardowy, jak na ówczesne japońskie realia, myśliwiec oznaczony jako Tachikawa Ki-94.

W październiku 1943 r. była gotowa drewniana makieta samolotu, naturalnej wielkości. Niestety nowatorskie rozwiązania zastosowane w konstrukcji Ki-94 były przyczyną jej końca. Oceniono, że maszyna jest zbyt wymagająca technologicznie, a przedstawione obliczenia dotyczące jej osiągów zbyt optymistyczne i w grudniu 1943 r. cały program został anulowany. Nie był to jednak koniec maszyny oznaczonej jako Ki-94. Nazwę przejęła zdecydowanie bardziej konserwatywna konstrukcja, zaprojektowana przez inżynierów Tachikawy do wypełniania tych samych zadań, co projekt oznaczony jako Ki-94 I, ale zbudowana w klasycznym układzie, Tachikawa Ki-94 II.

Konstrukcja

Całkowicie metalowy, wolnonośny dolnopłat. Samolot miał dwie belki kadłubowe, połączone statecznikiem poziomym. Pomiędzy nimi umieszczona została gondola kadłubowa mieszcząca ciśnieniową kabinę pilota oraz dwa silniki Mitsubishi Ha-43. Pierwszy z nich umieszczono z przodu kadłuba, przed kabiną pilota. Napędzał on czterołopatowe śmigło ciągnące, drugi z silników zainstalowany był z tyłu kadłuba i napędzał czterołopatowe śmigło pchające. Taki układ miał teoretycznie zapewnić maszynie osiąganie prędkości rzędu 780 km/h na wysokości 10000 metrów. Podwozie trójpodporowe z przednim podparciem, chowane w locie. Przednie do wnęki w kadłubie, główne do wnęk w belkach ogonowych. Podobne rozwiązanie zastosowano w amerykańskim Lockheed P-38 Lightning. Konstrukcyjnie Ki-94 I podobny był do innej amerykańskiej maszyny, myśliwca Vultee XP-54 Swoose Goose, który napędzany był tylko jednym silnikiem ze śmigłem pchającym i który podobnie jak samolot japoński nie został wprowadzony do produkcji seryjnej. W jego przypadku doszło do praktycznego potwierdzenia, że teoretyczne wyliczenia dotyczące zakładanych osiągów maszyny, rozmijają się z rzeczywistością.

Uzbrojenie

Samolot charakteryzował się bardzo silnym uzbrojeniem. Z przodu belek kadłubowych zamontowano działka Ho-105 kalibru 30 mm oraz Ho-203 kalibru 37 mm, po dwa na każdą belkę w układzie jedno nad drugim. Samolot mógł również przenosić po dwie 50 kg bomby.

Bibliografia

• Krzysztof Zalewski, Nakajima Ki-87 i inne myśliwce wysokościowe Cesarskiej Armii Lądowej, "Lotnictwo", nr specjalny 3 (2007), s. 38-47, ISSN 1732-5323.