XVIII wiek

Historia stosunków polsko-nowozelandzkich rozpoczęła się w XVIII wieku, kiedy to w czasie podróży dookoła świata, na pokładzie H.M.S. Resolution, kapitanowi Jamesowi Cookowi towarzyszyli dwaj botanicy Jan i jego syn Jerzy Forsterowie – obaj pochodzenia polskiego. Załoga dotarła do brzegów Nowej Zelandii.

Pierwsza duża grupa polskich osadników przybyła do Nowej Zelandii statkiem Friedeburg, który przybył z Hamburga do Lyttelton 30 sierpnia 1872 r.

Pierwsi Polacy osiedlili się w okolicy Christchurch.

XIX wiek

Kolejną dużą grupą polskich osadników, była załoga statku, który wpłynął do Port Chalmers 6 grudnia 1872 roku.

Większość Polaków osiedliła się w regionie Otago, niedaleko Dunedin, a także w Taranaki na Wyspie Północnej, głównie w Inglewood.

XX wiek

Spis ludności z 1921 wykazał 399 osób z Polski mieszkających na terenie Nowej Zelandii.

W 1940 roku, z inicjatywy Augusta Zaleskiego utworzono konsulaty RP w Australii i Nowej Zelandii. Konsulem Generalnym w Nowej Zelandii został mianowany dr Kazimierz Wodzicki.

W 1941 roku, Nowa Zelandia zgodziła się przyjąć grupę 733 polskich dzieci, głównie sierot i półsierot oraz ich opiekunów, aż do zakończenia wojny.

Po wojnie w Nowej Zelandii przebywało ok. 850 Polaków (w tym ok. 200 żołnierzy Drugiego Korpusu).

W 1966 r. otwarto w Wellingtonie Konsulat Generalny Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.

1 marca 1973 r. oficjalnie nawiązano stosunki dyplomatyczne między Polską, a Nową Zelandią na poziomie ambasady.

III RP

W 2005 roku Nowa Zelandia otworzyła swoją Ambasadę w Warszawie.

Obecnie Polonia w Nowej Zelandii liczy ok. 4 tysięcy osób. Polacy organizują się w stowarzyszeniach i klubach, organizują wydarzenia kulturalne. W Nowej Zelandii działają polskie szkoły, a trzy kościoły oferują wiernym msze w języku polskim.

W Wellington znajduje się polska ambasada, a w Auckland i Christchurch konsulaty honorowe RP.