| węglarka | |
| Producent | |
|---|---|
| Lata budowy |
1953–1954 |
| Wymiary | |
| Długość całkowita |
9940 mm |
| Wysokość całkowita |
3345 mm |
| Wysokość ścian |
1550 mm |
| Masa własna |
10700 kg |
| Podwozie | |
| Rozstaw osi |
5000 mm |
| Średnica kół |
1000 mm |
| Nadwozie i załadunek | |
| Długość ładunkowa |
7920 mm |
| Powierzchnia ładunkowa |
21,8 m² |
| Pojemność ładunkowa |
33,8 m³ |
| Granica obciążenia |
24 t |
| Ściany czołowe |
1 stała, 1 odchylna |
| Konstrukcja | |
| Hamulec |
W-G SAB + budka |
| Minimalny promień łuku |
75 m |
| Prędkość maksymalna |
80 km/h |
| Uwagi | |
10W – typ wagonów węglarek produkowanych w latach 1953–1954 przez wrocławski Pafawag dla Polskich Kolei Państwowych.
Konstrukcja
W konstrukcji wagonu – podobnie jak w innych produkowanych po II wojnie światowej – przyjęto wiele uproszczeń. W stosunku do poprzedników, wagony 10W wyposażono dodatkowo w układ hamulcowy w systemie Westinghouse'a, z cylindrem 12-calowym, wprowadzono też nowy typ zderzaków tulejowych o długości 620 mm. Korba hamulca ręcznego oraz kurek hamowania nagłego umieszczone zostały w budce hamulcowej, oszalowanej deskami. Z uwagi na większą od poprzedników masę, wagony wyposażone zostały we wzmocnione resory 10-piórowe.
Długość ostoi wagonu w stosunku do poprzednich typów zwiększona została o 700 mm (ze względu na wprowadzenie pomostu i budki hamulcowej).