Květa Peschke, Květoslava Hrdličková (ur. 9 lipca 1975 w Bílovcu) – czeska tenisistka, zwyciężczyni turniejów zawodowych w grze pojedynczej i podwójnej, mistrzyni wielkoszlemowego turnieju Wimbledon 2011 w deblu, reprezentantka w Pucharze Federacji i jego zdobywczyni, olimpijka.

Kariera tenisowa

Jako juniorka była wicemistrzynią Europy do lat 18. Od 1991 występowała w turniejach niższej rangi niż główny cykl zawodowy WTA Tour, w 1992 wygrała swój pierwszy turniej (w szwajcarskim Lyss), osiągnęła dalsze trzy finały. W WTA Tour debiutowała w 1993, ale wystąpiła jedynie w dwóch turniejach, raz kończąc występ na pierwszej, drugi raz na drugiej rundzie. W kolejnych sezonach nadal gromadziła punkty rankingowe w turniejach pod auspicjami Międzynarodowej Federacji Tenisowej (ITF).

Przełom w jej karierze nastąpił w 1998. W kwietniu t.r. przeszła eliminacje do turnieju w Makarska, a następnie wygrała całą imprezę, pokonując po drodze m.in. Chorwatkę Mirjanę Lučić, a w finale Chinkę Li Fang. Przed turniejem klasyfikowana na pozycji nr 140 w rankingu światowym, była najniżej notowaną zawodniczką, której udało się triumfować w WTA Tour w 1998. Po tym sukcesie przebiła się do czołowej setki rankingu (nr 99 WTA), a w dalszej części sezonu debiutowała w turniejach wielkoszlemowych (grała we French Open, Wimbledonie i US Open) oraz była w ćwierćfinale turnieju w Sopocie. Ostatecznie sezon 1998 zakończyła jako 57. tenisistka rankingu światowego. Dalszy awans zanotowała w 1999; osiągnęła m.in. dwa dobre rezultaty jesienią t.r. w halowych turniejach – w Bratysławie była w półfinale, a w dużym turnieju w Lipsku w finale – po przejściu eliminacji (gdzie w decydującej rundzie pokonała Myskinę) odniosła zwycięstwa nad czterema wyżej notowanymi rywalkami, Kim Clijsters, Jeleną Lichowcewą, Sabine Appelmans i Mary Pierce (pierwsze zwycięstwo nad rywalką z czołowej dziesiątki rankingu). W finale nie sprostała Francuzce Nathalie Tauziat (1:6, 3:6).

Jesienią 2000 doszła do półfinału turnieju halowego w Linzu, gdzie m.in. zrewanżowała się Tauziat za ubiegłoroczną porażkę, a także pokonała inną czołową zawodniczkę francuską, Amélie Mauresmo. W 2001 grała nieco mniej skutecznie, ale dzięki kilku ćwierćfinałom turniejowym utrzymała się w najlepszej setce. W 2002 doznała poważnej kontuzji kolana, która wyłączyła ją z tenisa aż do kwietnia 2004. Wyszła w tym czasie za mąż za niemieckiego trenera tenisowego Torstena Peschke i po powrocie na korty występuje pod nazwiskiem małżeńskim.

W 2004 była m.in. w ćwierćfinale turnieju w Luksemburgu i II rundzie French Open, ale przede wszystkim grała skutecznie w turniejach poza głównym cyklem, stopniowo odzyskując wysoką pozycję w rankingu. W 2005 była w półfinale w Linzu (pokonała m.in. Rosjankę Diemientjewą), ćwierćfinałach w Hobart i Filadelfii oraz IV rundzie (1/8 finału) Wimbledonu (pokonała m.in. Zwonariową i mistrzynię tego turnieju sprzed 11 lat Martínez, przegrała z Pietrową, nie wykorzystując piłek meczowych). Wyniki te dały jej awans na najwyższą pozycję w karierze – nr 26 WTA w listopadzie 2005. Wiosną 2007 rozegrała ostatni w karierze zawodowy turniej w grze pojedynczej; przeszła eliminacje do French Open, w I rundzie wyeliminowała rozstawioną Rosjankę Pietrową, w II rundzie uległa przedstawicielce gospodarzy Stéphanie Cohen-Aloro.

Po 2004 skoncentrowała się przede wszystkim na grze podwójnej, gdzie odnotowała większe sukcesy. W 2011 wygrała wielkoszlemowy Wimbledon w deblu w parze z Katariną Srebotnik, pokonując parę Sabine Lisicki/Samantha Stosur 6:3, 6:1. Po tym sukcesie awansowała na pierwsze miejsce w rankingu deblistek (4 lipca 2011).

W latach 1998–2011 reprezentowała Czechy w Pucharze Federacji, przyczyniając się do awansu zespołu do Grupy Światowej w 1999 i osiągnięcia półfinału rozgrywek rok później. W 2011 była w składzie zwycięskiej ekipy w Pucharze Federacji, m.in. zdobywając decydujący punkt w grze podwójnej (w parze z Hradecką) w finale przeciwko Rosjankom. Z mniejszym szczęściem broniła barw narodowych na igrzyskach olimpijskich w Sydney w 2000, gdzie odpadła w I rundzie.

Jest zawodniczką praworęczną, z oburęcznym backhandem. W listopadzie 2011, dzień po zwycięskim finale w Pucharze Federacji, ogłosiła zakończenie kariery sportowej. Mimo tego, w przyszłym roku również występowała w grze podwójnej w parze z Katariną Srebotnik. Podczas turnieju w Sydney dotarły do finału i pokonały parę rozstawioną z numerem drugim: Liezel Huber oraz Lisę Raymond, natomiast w US Open w mikście grała z polskim tenisistą Marcinem Matkowskim docierając do finału tej imprezy, przegrywając z brazylijsko-rosyjską parą Bruno Soares-Jekatierina Makarowa.

Wygrała łącznie 36 turniejów deblowych (10 w parze z Katariną Srebotnik, 5 z Nicole Melichar, po 4 w parach z Rennae Stubbs i Anną-Leną Grönefeld, 3 z Francescą Schiavone oraz po jednym w parach z Heleną Vildovą, Barbarą Rittner, Ivetą Benešovą, Giselą Dulko, Émilie Loit, Lisą Raymond, Chuang Chia-jung, Latishą Chan, Demi Schuurs i Andreą Petković), a w dalszych 42 dochodziła do finałów, w tym w wielkoszlemowym French Open 2010, w Wimbledonie 2018 i trzykrotnie w deblowym Mastersie (2008, 2010, 2011). Była też trzy razy w wielkoszlemowych finałach w grze mieszanej.

Historia występów wielkoszlemowych

Legenda

     W, wygrany turniej

     F, przegrana w finale

     SF, przegrana w półfinale

     QF, przegrana w ćwierćfinale

     xR, przegrana w x rundzie

     Qx, przegrana w x rundzie eliminacji

     A, brak startu

     NH, turniej nie odbył się

Finały turniejów WTA

Występy w Turnieju Mistrzyń

Finały turniejów ITF

Występy w igrzyskach olimpijskich

Przypisy

Bibliografia

• Profil na stronie WTA [online], Women’s Tennis Association [dostęp 2013-09-01]  (ang.).
• Profil na stronie ITF [online], International Tennis Federation [dostęp 2013-09-01]  (ang.).
• Profil na stronie Pucharu Billie Jean King [online], Billie Jean King Cup [dostęp 2013-09-01]  (ang.).