Kodeks 071 (Gregory-Aland no. 071), ε 015 (von Soden) – grecki kodeks uncjalny Nowego Testamentu, paleograficznie datowany na V/VI wiek. Obecnie przechowywany jest w Houghton Library (SM 3735), jednej z bibliotek Uniwersytetu Harvarda. Kodeks zachował się we fragmentarycznym stanie, pomimo tego jest wykorzystywany w krytycznych wydaniach greckiego tekstu Nowego Testamentu. Tekst jest zgodny z aleksandryjską tradycją tekstualną.

Opis

Do dnia dzisiejszego zachował się jedynie fragment pergaminowej karty kodeksu. Oryginalna karta miała rozmiary 7 na 9,5 cm (według rekonstrukcji) i tak niewielki format jest rzadkością wśród rękopisów. Kształt karty również jest niezwykły, ponieważ szerokość karty jest większa od wysokości.

Fragment zawiera tekst Ewangelii według Mateusza 1,21-24 (strona recto); 1,25-2,2 (strona verso). Tekst pisany jest jedną kolumną na stronę, 13 linijek w kolumnie (według rekonstrukcji). Litery są kształtne i lekko pochylone.

Skryba był niezbyt uważny i popełniał błędy, ominął np. końcowe ς w słowie λεγοντες, poprawione zostało słowo τεχθεις. Błędy oraz opuszczenia zostały skorygowane przez późniejszego korektora, jednak nie wszystkie (pozostało oryginalne τεξετε zamiast τεξεται). Niektóre z wyblakłych liter zostały ponownie nadpisane przez późniejszego korektora ciemniejszym atramentem.

Stosuje dierezę. Nomina sacra pisane są w skróconej formie (κυ dla κυριου, υν dla υιον, Ιν dla Ιησουν, Ιυ dla Ιησου, θς dla θεος).

Tekst

Grecki tekst kodeksu reprezentuje aleksandryjską tradycję tekstualną, bliską tekstualnie dla Kodeksu Synajskiego. Kurt Aland zaklasyfikował go do kategorii II.

Pełny tekst fragmentu:

Warianty tekstowe

Dwa warianty kodeksu są cytowane w krytycznych wydaniach tekstu Nowego Testamentu. W Ewangelii według Mateusza Ewangelisty 1,24 wspiera wariant εγερθεις zgodnie z rękopisami: Sinaiticus, Vaticanus, C, Z, rękopisy rodziny f¹. Większość rękopisów ma διεγερθεις — C³, D, L, W, 087, f¹³ oraz rękopisy tekstu bizantyńskiego.

W Ewangelii według Mateusza 1,25 wspiera wariant υἱὸν (syn) — א, B, Z, 071, f¹, f¹³, 33. Większość rękopisów przekazuje: τὸν υἱὸν αὐτῆς τὸν πρωτότοκον (jej pierworodny syn) — C, D, K, L (brak αὐτῆς), W, Δ, Π, 28, 565, 700, 892, 1009, 1010, 1071, 1079, 1195, 1216, 1230, 1241, 1242, 1365.

Historia

Wydawcy fragmentu ocenili czas powstania na V albo VI wiek (ze względu na średnią wielkość liter oraz pochylenie liter). Obecnie datowany jest przez Instytut Badań Tekstu Nowego Testamentu również na V lub VI wiek.

Rękopis prawdopodobnie powstał w Egipcie. Znaleziony został przez Grenfella i Hunta na początku XX wieku. Na liście rękopisów znalezionych w Oksyrynchos figuruje na pozycji 401. Tekst wydany został przez odkrywców kodeksu w roku 1903. Wydawcy zauważyli pokrewieństwo tekstualne z Kodeksem Synajskim, porównali też jego tekst z tekst Westcotta i Horta oraz z Textus receptus, wyliczając zachodzące różnice.

W 1908 roku Caspar René Gregory dał mu siglum 071.

Rękopis początkowo był własnością Egypt Exploration Fund (EEP), został później przekazany Uniwersytetowi Harvarda ze względu na finansowanie prac archeologicznych w Oksyrynchos. Początkowo przechowywany był w Semitic Museum. Obecnie przechowywany jest w Houghton Library (3735).

Fragment jest cytowany w krytycznych wydaniach greckiego Nowego Testamentu. NA27 umieszcza go wśród świadków tekstu I rzędu, tj. zaliczyło go do rękopisów cytowanych w pierwszej kolejności.

Zobacz też

• Lista kodeksów majuskułowych Nowego Testamentu

Przypisy

Bibliografia

• B.P. Grenfell, A.S. Hunt. Theological Fragments. 401. „Oxyrhynchus Papyri”. 3, s. 1-2, 1903. London: Egypt Exploration Fund. 

Linki zewnętrzne

• INTF: Kodeks 071 (GA). [w:] Liste Handschriften [on-line]. Münster Institute. [dostęp 2012-01-26].
• P. Oxy. III 401 LDAB
• P. Oxy. 401 Harvard Libraries