Anastas Watew
Анастас Ватев
generał major
Data i miejsce urodzenia

3 listopada 1881
Łowecz

Data i miejsce śmierci

21 kwietnia 1967
Sofia

Przebieg służby
Lata służby

1903–1944

Siły zbrojne

Armia Carstwa Bułgarii

Główne wojny i bitwy

I wojna bałkańska,
II wojna bałkańska,
I wojna światowa

Odznaczenia
Anastas Watew
Анастас Ватев
Pełne imię i nazwisko

Анастас Ветев Ватев

Data i miejsce urodzenia

3 listopada 1881
Łowecz

Data śmierci

21 kwietnia 1967

Minister wojny
Okres

od 9 maja 1934
do 19 maja 1934

Poprzednik

Aleksandyr Kisiow

Następca

Penczo Złatew

Anastas Wetew Watew (bułg. Анастас Ветев Ватев, ur. 3 listopada 1881 w Łoweczu, zm. 21 kwietnia 1967 w Sofii) – bułgarski wojskowy, generał major, minister wojny Carstwa Bułgarii (1934), brat gen. Iwana Watewa.

Życiorys

Był synem Wetio Watiowa i Conki. W 1903 ukończył szkołę wojskową w Sofii i uzyskał awans na stopień podporucznika artylerii, a w 1906 na stopień porucznika. Studia kontynuował w Akademii Wojskowej w Turynie. Brał udział w I wojnie bałkańskiej jako dowódca baterii w 4 pułku artylerii. Został ranny w bitwie pod Czataldżą. W czasie I wojny światowej w stopniu kapitana, a od 1916 majora był szefem sztabu brygady w 7 rilskiej dywizji piechoty, a następnie kierował wywiadem w sztabie armii. Pod koniec wojny dowodził kompanią w 7 dywizji piechoty. Po zakończeniu wojny objął stanowisko zastępcy dowódcy 8 pułku piechoty, a następnie to samo stanowisko w 1 pułku piechoty stacjonującym w Sofii. W 1923 już w stopniu pułkownika objął funkcję szefa sztabu 6 dywizji piechoty, a od 1927 dowódcy 8 tundżańskiej dywizji piechoty. W 1930 uzyskał awans na pierwszy stopień generalski i od tego czasu służył w II Okręgu Inspekcji Wojskowej. 9 maja 1934, tuż przed przewrotem wojskowym objął stanowisko ministra wojny w gabinecie Nikoły Muszanowa. Mimo iż był związany ze Związkiem Wojskowym, który przygotowywał zamach, objął kierownictwo resortu bez konsultacji z kierownictwem organizacji.

Po zamachu osadzony w areszcie domowym i internowany. W lipcu 1934 wyjechał z kraju i zamieszkał w Turynie. Powrócił do kraju w 1935 i zaangażował się w działalność Narodowego Ruchu Socjalnego, za co został ponownie internowany. Od 1937 pracował w przedsiębiorstwie, które zajmowało się handlem bronią. Po przejęciu władzy przez komunistów w 1944 aresztowany i wydalony z kraju. Powrócił do Bułgarii w 1946.

Zmarł w 1967 w Sofii.

Awanse

  • podporucznik (Подпоручик) (1903)
  • porucznik (Поручик) (1906)
  • kapitan (капитан) (1910)
  • major (Майор) (1916)
  • podpułkownik (Подполковник) (1918)
  • pułkownik (Полковник) (1923)
  • generał major (Генерал-майор) (1930)

Odznaczenia

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 Taszo Taszew: Министрите на България 1879-1999. Sofia: АИ „Проф. Марин Дринов”/Изд. на МО, 1999, s. 83–84.
  2. ↑ 19 май 1934 г. : Когато имахме офицери и армия. burgas-podlupa.com. [dostęp 2020-06-30]. (bułg.).

Bibliografia

  • Taszo Taszew: Министрите на България 1879-1999. Sofia: АИ „Проф. Марин Дринов”/Изд. на МО, 1999, s. 83–84.
  • Rumen Rumenin: Офицерският корпус в България 1878-1944 г. vol.1. Sofia: Свети Георги Победоносец, 1996, s. 127.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.