Nikifor Nikiforow
Никифор Никифоров
generał porucznik
Data i miejsce urodzenia

12 kwietnia 1858
Łowecz

Data i miejsce śmierci

12 sierpnia 1935
Sofia

Przebieg służby
Lata służby

1879–1913

Siły zbrojne

Armia Księstwa Bułgarii

Jednostki

6 pułk piechoty

Główne wojny i bitwy

wojna serbsko-bułgarska,
I wojna bałkańska,
II wojna bałkańska

Odznaczenia
Nikifor Nikiforow
Никифор Никифоров
Pełne imię i nazwisko

Никифор Петров Никифоров

Data i miejsce urodzenia

12 kwietnia 1858
Łowecz

Data śmierci

12 sierpnia 1935

Minister wojny
Okres

od 16 marca 1911
do 1 czerwca 1913

Poprzednik

Danaił Nikołaew

Następca

Stilijan Kowaczew

Nikifor Petrow Nikiforow (bułg. Никифор Петров Никифоров, ur. 30 grudnia 1852 w Łoweczu, zm. 29 sierpnia 1942 w Sofii) – bułgarski wojskowy i polityk, generał porucznik, minister wojny Carstwa Bułgarii (1911–1913).

Życiorys

Pochodził z zamożnej rodziny kupieckiej. Ukończył szkołę w rodzinnym mieście, uczył się w szkołach handlowych w Niemczech i w Austrii. Po powrocie do Łowecza pomagał ojcu w handlu. W 1879 ukończył szkołę wojskową w Sofii. Od 1881 służył w pułku piechoty jako dowódca kompanii. W 1883 został wysłany do Odessy, a rok później ukończył szkołę oficerską i uzyskał awans na stopień kapitana. Brał udział w wojnie serbsko-bułgarskiej 1885 jako dowódca 6 pułku piechoty. Walczył pod Caribrodem i pod Pirotem. Za dzielność na polu bitwy odznaczony Orderem Waleczności IV kl. W 1886 brał udział w tłumieniu buntu oficerów prorosyjskich przeciwko Aleksandrowi I Battenbergowi. W 1887 mianowany dowódcą 9 pułku piechoty, a następnie 4 brygady piechoty.

Od 1890 pracował jako inspektor piechoty, w 1895 objął dowództwo 4 presławskiej dywizji piechoty. W tym samym roku objął stanowisko dyrektora departamentu administracji w ministerstwie wojny. Awansowany w 1900 na pierwszy stopień generalski i skierowany do służby dyplomatycznej. Pełnił funkcję ministra pełnomocnego Bułgarii w Niemczech. Po powrocie do Bułgarii w 1911 objął stanowisko ministra wojny w rządzie Iwana Geszowa. W przededniu wojen bałkańskich awansowany na stopień generała porucznika. W sierpniu 1913 przeszedł do rezerwy.

Był żonaty (żona Anisija), miał dwóch synów.

Awanse

  • podporucznik (Подпоручик) (1879)
  • porucznik (Поручик) (1882)
  • kapitan (Kапитан) (1885)
  • major (Майор) (1887)
  • podpułkownik (Подполковник) (1891)
  • pułkownik (Полковник) (1895)
  • generał major (Генерал-майор) (1900)
  • generał porucznik (Генерал-лейтенант) (1912)

Odznaczenia

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 Taszo Taszew: Министрите на България 1879-1999. Sofia: АИ „Проф. Марин Дринов”/Изд. на МО, 1999, s. 323–324.

Bibliografia

  • Taszo Taszew: Министрите на България 1879-1999. Sofia: АИ „Проф. Марин Дринов”/Изд. на МО, 1999, s. 323–324.
  • Rumen Rumenin: Офицерският корпус в България 1878-1944 г. vol.4. Sofia: Свети Георги Победоносец, 1996, s. 327.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.